Επίθεση με το εσωτερικό χέρι

Επίθεση με το εσωτερικό χέρι

Του Τάκη Πανούλια

Πολλές φορές ως προπονητές "ουρλιάζουμε" στην κυριολεξία στους παίκτες μας για μερικά πράγματα που κάνουν μέσα στο γήπεδο, χωρίς να έχουμε καν εξετάσει σε βάθος, αν αυτό για το οποίο τους φωνάζουμε είναι σωστό! Πολλά πράγματα που τόσα χρόνια τα θεωρούμε θέσφατα στην προπονητική καλό είναι να τα επανεξετάσουμε.   

Σε ένα πολύ ωραίο άρθρο του και ξεκινώντας την παρατήρηση του από ένα άλλο άθλημα το ποδόσφαιρο ο Brian McCormick έκανε μια ανάλυση του να παίζει κανείς με το εσωτερικό πόδι. Θα έχετε παρατηρήσει ότι πολλοί προπονητές ποδοσφαίρου τοποθετούν στα άκρα τους παίκτες τους με το αντίθετο πόδι. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η περίπτωση του Van Gaal της Bayern Munich με τους Ribery και  Roben. Αυτό επιτρέπει στους παίκτες να έχουν τα ισχία τους στραμμένα περισσότερο προς το τέρμα σε αντίθεση με το αν επιτίθεντο με το εξωτερικό πόδι και τους δίνει περισσότερες επιλογές.

Το ίδιο ισχύει και στο μπάσκετ σε καταστάσεις fastbreak (coast to coast). Αυτό δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι δεν πρέπει να αναπτύσσουμε στους αθλητές την ντρίπλα και με τα δύο χέρια ούτε ότι κάθε περίπτωση είναι κατάλληλη για επίθεση με το εσωτερικό χέρι (παρουσία αντιπάλου).  

Απλά σε περιπτώσεις transition που ο παίκτης τρέχει μόνος του χωρίς άμυνα και θέλει να επιτεθεί στο αντίπαλο καλάθι ενώ υπάρχει αμυνόμενος η χρήση του εσωτερικού χεριού του δίνει περισσότερες επιλογές. Με το εξωτερικό χέρι η κατεύθυνση του σώματος (ισχία) είναι έστω και λίγο μακριά από το καλάθι. Επομένως είναι δύσκολο να επιτεθεί και από τις δύο πλευρές σε αντίθεση με την πρώτη περίπτωση. Έτσι ο αμυντικός δεν μπορεί απλά να οδηγήσει προς την εξωτερική πλευρά παίρνοντας θέση με τα ισχία του προς την πλάγια γραμμή.

Σε περίπτωση ντρίπλας με το εσωτερικό χέρι πρέπει να περιμένει την δράση του επιθετικού. Πρέπει να αποφασίσει αν θα το παίξει πρόσωπο, στον εσωτερικό ή τον εξωτερικό ώμο και αυτό τον κάνει ευάλωτο.

Μια άλλη περίπτωση που με έκανε να το ψάξω περισσότερο είναι η κατάσταση 2 εναντίον 1 όπου διδάσκω, όπως και πολλοί προπονητές,  στους παίκτες μου να χρησιμοποιούν το εσωτερικό χέρι καθώς η πάσα είναι πιο εύκολη ακόμα και με το ένα χέρι. Εδώ ο παίκτης μπορεί επίσης να κάνει και προσποίηση πάσας και το λεγόμενο Euro-Step δηλαδή τελείωμα με το εσωτερικό χέρι.

Στο παρακάτω βίντεο ο Russell Westbrook επιτίθεται με το εσωτερικό του χέρι εκτελώντας κίνηση μέσα-έξω (in-n-out move) για να τελειώσει τη φάση με ένα εκπληκτικό κάρφωμα.

Μήπως να αλλάξουμε;

ΠΑΝΟΥΛΙΑΣ

Μήπως να αλλάξουμε;

Του Παναγιώτη Πανούλια

19/08/2010

Το μπάσκετ αλλάζει, γιατί αλλάζουν οι κανονισμοί του, και πολλοί προπονητές και δημοσιογράφοι μπήκαν στον κόπο να αναλύσουν τις διαφορές, αλλά κυρίως την επίδραση τους στο παιχνίδι. Γιατί -προπονητικά- αυτό είναι που μας ενδιαφέρει. Τί επιρροή θα έχουν αυτές οι αλλαγές στο μπάσκετ. Θα αναφερθούμε και σε αυτό εκφράζοντας την άποψη μας σύντομα...

Μήπως, όμως, είναι καιρός να αλλάξουμε και τον τρόπο που κρίνουμε το μπάσκετ; Ο αθλητισμός, γενικότερα, και οι ομάδες, είναι κάτι που πρέπει να μας κάνει να αισθανόμαστε καλύτερα. Δεν πρέπει να μας εξαχρειώνει και να μας εξαγριώνει.

Μην βιαστείτε να με βγάλετε ονειροπόλο και εκτός εποχής. Ξέρω -από πρώτο χέρι- ότι ζούμε στην εποχή που ο αθλητισμός είναι βιομηχανία παραγωγής θεάματος. Και οι απαιτήσεις, οι ευθύνες και το άγχος όλων όσων συμμετέχουν είναι στο κόκκινο. Παίκτες, μέλη του προπονητικού και υποστηριχτικού team, διοικητικοί, όλοι, κάνουν μια δουλειά που καθημερινά υπόκειται σε διαρκή κρίση.

Ακόμα και οι οπαδοί των ομάδων πολλές φορές, οδηγούμενοι από υπέρμετρο φανατισμό, βρίσκονται παγιδευμένοι σε έναν αέναο κύκλο μίσους, που οδηγεί πολύ συχνά (ειδικά στα μέρη μας), σε πράξεις βίας που εκτός των άλλων κάνουν κακό στο άθλημα.

Όλοι αυτοί διαβάζουν άρθρα του γραπτού και ηλεκτρονικού τύπου για να μάθουν τα νέα των ομάδων, να πληροφορηθούν τα δρώμενα, και να εισπράξουν την κριτική για τις επιδόσεις τους. Το… "δεν διαβάζω εφημερίδες, ή αθλητικά site στο internet", μην το παίρνετε τοις μετρητοίς. Όλοι θέλουμε να γνωρίζουμε τί πιστεύουν οι άλλοι και κυρίως… "οι ειδικοί" για την απόδοση μας, ή της ομάδας μας, άσχετα με την προσωπική μας άποψη.

Πολλές φορές οι… "ειδικοί" κάνουν δύο βασικά λάθη (;):

Πρώτον, η κριτική τους βασίζεται στην εκμετάλλευση οπαδικών πεποιθήσεων και τον φανατισμό του κοινού τους, με στόχο την πώληση, αλλά και την καθοδήγηση. Και δεύτερον, η κριτική γίνεται με τόσο καυστικό ή κολακευτικό τρόπο, ανάλογα με την προτίμηση του "ειδικού - αυθεντία", με αποτέλεσμα να μειώνει την αξιοπρέπεια του κρινόμενου, ή να αναδεικνύει αυθεντίες και ήρωες εκεί που δεν υπάρχουν.

Άλλωστε μην ξεχνάτε ότι και οι κρίνοντες…κρίνονται. Και μάλιστα, με τα μέτρα και σταθμά που κάνουν τη δική τους κριτική. Επομένως η κριτική, η ανάλυση ενός αγώνα μπάσκετ, η απόδοση ενός αθλητή ή προπονητή, ή ακόμα και η στρατηγική μιας ομάδας σε όλα τα επίπεδα, πρέπει να είναι βασισμένη σε γεγονότα και αλήθειες, στη γνώση και την ανάλυση, με μετριοπαθείς χαρακτηρισμούς και να δώσει στον αναγνώστη την αίσθηση της αλήθειας και της ομορφιάς.

Ας σταματήσουμε να χύνουμε δηλητήριο και να τροφοδοτούμε τα χαμηλότερα ένστικτα μας, για να αναδειχτούμε σε έναν χώρο, που όλοι πρέπει να αγαπάμε και να υπηρετούμε.

Τα παραπάνω δεν προωθούν σε καμιά περίπτωση την απλή και στείρα καταγραφή γεγονότων, ή το βαρετό και χωρίς άποψη γράψιμο, αλλά ας μιλήσουμε για μπάσκετ γράφοντας την ιστορία του, έτσι όπως του αρμόζει, σαν ένα από τα δημοφιλέστερα και ομορφότερα αθλήματα ανά τον κόσμο και… ας αλλάξουμε και σε αυτό το κομμάτι του… τους κανονισμούς.

Μπορούν να γίνουν όλοι οι καλοί χειριστές της μπάλας Point Guards;

Πολλοί νέοι αθλητές του μπάσκετ με ύψος που παραπέμπει σε point guard, και με δεδομένο ότι βλέπουν ότι με αυτό το ύψος, δεν έχουν περιθώρια να παίξουν άλλη θέση σε υψηλό επίπεδο, προσπαθούν να βελτιώσουν την ντρίπλα τους και το χειρισμό της μπάλας για να "γίνουν" point guards.

Αυτό είναι ένα πρόβλημα που πολλοί προπονητές καλούνται να διαχειριστούν. Επομένως τίθεται το ερώτημα αν α) οι ασκήσεις χειρισμού μπορούν να μετατρέψουν έναν μπασκετμπολίστα σε point guard, β) ποια προσέγγιση από τον προπονητή πρέπει να έχουν αυτές οι ασκήσεις και γ) είναι αυτό τελικά το ζητούμενο ή η νοοτροπία του αθλητή.

Για να κάνουμε μια μεγάλη ιστορία σύντομη, το να παίξει κάποιος τη θέση του point guard είναι καθαρά θέμα νοοτροπίας. Είναι θέμα κλίσης, συνήθειας, πνευματική στάση ή προδιάθεση που καθορίζει τις αντιδράσεις του παίκτη σε συγκεκριμένες ερμηνείες των καταστάσεων.

Αν για παράδειγμα έχουμε έναν παίκτη ο οποίος είναι καλός χειριστής της μπάλας και διεισδύει στο καλάθι με ευκολία εναντίον οποιουδήποτε αμυντικού αλλά εκβιάζει το καλάθι αυτός δεν είναι point guard. Συνήθως αυτοί οι παίκτες πασάρουν μόνο αν υπάρχει τοίχος στον διάδρομο τους στο καλάθι.

Αν αντίθετα έχουμε έναν παίκτη που ναι μεν βλέπει συχνά το καλάθι, αλλά όταν έχει αμαρκάριστο συμπαίκτη του κάνει πάσα τότε έχουμε έναν point guard. Ο Steve Nash είναι ένας point guard. Έχει δηλαδή την νοοτροπία του playmaker. Αντίθετα ο Dwayne Wade είναι σκόρερ.

Οι δεξιότητες του χειρισμού της μπάλας παίζουν σημαντικό ρόλο στο παιχνίδι του point guard. Αν ο παίκτης αισθάνεται άνεση στο χειρισμό της μπάλας, μπορεί να ασχολείται περισσότερο με το να βλέπει το γήπεδο και λιγότερο με τον αμυντικό του.

Επομένως μπορεί να πασάρει πιο εύκολα, τουλάχιστον σε θεωρητικό επίπεδο. Παρόλα αυτά οι ασκήσεις χειρισμού δεν κάνουν έναν παίκτη point guard.

Η διαφορά ενός playmaker και ενός παίκτη με καλό χειρισμό της μπάλας, βρίσκεται απλά στο που στρέφει την προσοχή του στο παιχνίδι. Βλέπει όλο το γήπεδο ή απλά μόνο το καλάθι. Ειδικά σε καταστάσεις πίεσης ο παίκτης θα κάνει αυτό που ξέρει πολύ καλά να κάνει.

Για να γίνει ένας παίκτης ένα καλό point guard χρειάζεται να έχει γνώση του παιχνιδιού. Οι ασκήσεις ντρίπλας και χειρισμού 1 εναντίον 0 δεν δημιουργούν γνώση του παιχνιδιού. Οι ασκήσεις αυτές παίζουν έναν ρόλο, αλλά πολύ μικρό στην ανάπτυξη των δεξιοτήτων του point guard. Βασικά αυτό που απαιτεί είναι αίσθηση του γηπέδου και μετατόπιση της προσοχής από στενή-εξωτερική σε πλατιά-εξωτερική.

Επομένως για να επιστρέψουμε στο αρχικό ερώτημα, μπορεί αυτή η γνώση ή η αίσθηση του παιχνιδιού να διδαχθούν; Μπορούμε με λίγα λόγια να αναπτύξουμε το μπασκετικό I.Q ενός παίκτη και να αλλάξουμε την νοοτροπία του για το παιχνίδι; Αν ναι, πως ακριβώς γίνεται αυτό; Θα το απαντήσω στο επόμενο άρθρο μου…

From Coach Takis Panoulias

Αν είστε θλιμμένοι λόγω μοναξιάς, σας εύχομαι αγάπη…
Αν είστε στα κάτω σας, σας εύχομαι χαρά…
Αν είστε ταραγμένοι, σας εύχομαι ειρήνη…
Αν η ζωή σας φαίνεται άδεια, σας εύχομαι ελπίδα…
Να έχετε ένα Ευτυχισμένο 2010…και όχι μόνο…

Μπάσκετ = παιχνίδι

Μπάσκετ = παιχνίδι
Του Λεωνίδα Πιστιόλη

01/05/2009
Λένε ότι το να διδάσκεις αποτελεί την υπέρτατη αισιόδοξη πράξη που μπορεί να κάνει κάποιος. Κάπως έτσι θα πρέπει να βλέπει το συγκεκριμένο ρόλο και ο Τάκης Πανούλιας ύστερα από 15 χρόνια στο κουρμπέτι της "διδασκαλίας". Στο ρόλο του παιδαγωγού, του καθηγητή, του προπονητή σε μικρές ηλικίες. Από τα γήπεδα της Α2 και της Β’ Εθνικής, ο έμπειρος τεχνικός διδάσκει πια μπάσκετ εδώ και μερικούς μήνες μέσω της ακαδημίας Triple Crown και ένα σίγουρο: το διασκεδάζει με την ψυχή του.

Το μικρόβιο της διδασκαλίας "κόλλησε" στον Τάκη Πανούλια από τις αρχές της δεκαετίας του '90, όταν ανέλαβε το παιδικό τμήμα του Ολυμπιακού. Στα δέκα χρόνια με τους "ερυθρόλευκους" είχε συνολικό ρεκόρ 247-35, έφτασε σε τέσσερις τελικές φάσεις πανελληνίου πρωταθλήματος, κατέκτησε δύο τίτλους και πήγε στην τελική φάση της ΕΣΚΑ άλλες εννέα φορές! Σε αυτή τη δεκαετία, 9 παίκτες πέρασαν από τα χέρια του, οι οποίοι φόρεσαν μελλοντικά τη γαλανόλευκη φανέλα: οι Σούλης, Ανθης, Πέττας, Μίχαλος, Χαλβατζής, Μπαρδάκος, Ξανθόπουλος, Αγγελόπουλος, Κοτίνης...

Επειτα από τόσα χρόνια στις μικρές ηλικίες, πως ξεχωρίζεις τα παιδιά που αποτελούν ιδιαίτερες περιπτώσεις;

Το παν είναι να μπορέσεις να δεις πως θα εξελιχθεί ένα παιδί μελλοντικά. Πάντως, τρία είναι τα στοιχεία που πρέπει να διαθέτει: σωματικά προσόντα, μπασκετικό IQ και διάθεση για δουλειά. Αν τα αξιολογήσεις όλα αυτά τα στοιχεία μαζί, μπορείς να κάνεις μία πρόβλεψη για το αν μπορεί ένα παιδί να κάνει κάτι καλό στην καριέρα του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο Βασίλης Σούλης. Παρ’ ότι δεν είχε ιδιαίτερα σωματικά προσόντα, διέθετε τρομερό πάθος και έκανε σταθερά και ανοδικά βήματα στην καριέρα του.

Πως κρίνεις την παραγωγική διαδικασία στην Ελλάδα;

Η ΕΟΚ έχει το αναπτυξιακό της πρόγραμμα αλλά δεν υπάρχει σύνδεση με τις ομάδες και σταθερό πλάνο δουλειάς. Ο,τι γίνεται, οφείλεται περισσότερο στο φιλότιμο και στις γνώσεις ορισμένων προπονητών. Δεν υπάρχει μπούσουλας, δεν υπάρχει μακροχρόνιο πλάνο και όταν βασιζόμαστε στις ώρες που θα επενδύσει ο κάθε προπονητής, η συνέπεια είναι να βλέπουμε τυχαία αποτελέσματα. Η δεξαμενή είναι μικρότερη απ’ ότι στο παρελθόν και υπεύθυνος για αυτό είναι ο τρόπος που δουλεύουμε στην Ελλάδα. Είναι διαπιστωμένο μέσα από έρευνες ότι το 70% των παιδιών που φεύγουν από ένα σπορ, το κάνουν λόγω του προπονητή. Και αυτό συμβαίνει επειδή δεν υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες δουλειάς.

Η Ελλάδα πως εξακολουθεί να έχει σταθερά επιτυχίες στις μικρές ηλικίες;

Υπάρχει παράδοση στις μικρές εθνικές ομάδες και αυτό φέρνει κάποια παιδιά στο μπάσκετ. Επειτα, γίνεται καλή δουλειά σε ατομικό επίπεδο και πολλοί άνθρωποι έχουν το μεράκι. Δεν αρκεί όμως η πρωτοβουλία κάποιων που δουλεύουν σωστά και δίνουν αυτά που δίνουν ώστε να συντηρούνται οι εθνικές ομάδες σε έναν καλό βαθμό. Εχουμε φτάσει στο σημείο να βγάζουμε από τη μύγα ξίγκι. Στην Ισπανία, για παράδειγμα, τα ταλέντα τα αξιοποιούν. Στην Ελλάδα τα ταλέντα εξαφανίζονται στα 16 ή 18 και εμφανίζονται -αν εμφανιστούν- στα 24 ή στα 25. Αυτό αποτελεί ελληνικό φαινόμενο και δεν συμβαίνει μόνο στο μπάσκετ, αλλά σε όλα τα αθλήματα. Ενας αθλητής δημιουργείται από τα 8 έως τα 18 του χρόνια και αν δεν έχεις εθνικό πλάνο δεν πηγαίνεις πουθενά. Ο εθνικός σχεδιασμός πρέπει να γίνεται σε συνεργασία με τα σωματεία.

Σε πανευρωπαϊκό επίπεδο πάντως δείχνουν να ασχολούνται ολοένα και περισσότερο με τις μικρές ηλικίες…

Φυσικά. Γίνονται πιο συχνά πλέον διεθνή τουρνουά, τα παιδιά αποκτούν πολύτιμες εμπειρίες στο εξωτερικό. Μπορούν να δανειστούν στοιχεία από άλλες χώρες, υπάρχει μία διαδραστικότητα που μπορεί να αξιοποιηθεί. Επίσης, το μάρκετινγκ δεν είναι ξεκομμένο και δεν πρέπει να είναι από αυτή τη διαδικασία. Το μπάσκετ είναι παγκόσμιο άθλημα.

"Μάθε το παιχνίδι"

Το Triple Crown ολοκληρώνει σε λίγες εβδομάδες την πρώτη του -λίαν επιτυχημένη- σεζόν και τον προσεχή Ιούνιο ετοιμάζεται να ανοίξει και τις πύλες του πρώτου Basketball camp. Ο Τάκης Πανούλιας ξέρει φυσικά ότι στην περίπτωση του "καθηγητή" μπάσκετ δεν ισχύει αυτό που λένε για τους υπόλοιπους. Δηλαδή, ότι… "υπάρχουν τρεις καλοί λόγοι για να γίνεις καθηγητής: ο Ιούνιος, ο Ιούλιος και ο Αύγουστος"!

Στην περίπτωση του Triple Crown η εκπαίδευση διακόπτεται ένα μήνα, όλο κι όλο, τον Αύγουστο…
"Αυτό που έκανε φέτος το Triple Crown θα το βλέπουμε συχνότερα στο μέλλον. Ο Ευθύμης (Ρεντζιάς), ο Φραγκίσκος (Αλβέρτης) και ο Δημήτρης (Παπανικολάου) είχαν ένα όνειρο όταν άνοιγαν την ακαδημία. Τους εκτιμώ πολύ γιατί θέλουν να προσφέρουν πίσω στο μπάσκετ ένα μέρος από αυτά που κέρδισαν από αυτό. Γίνεται σοβαρή προσπάθεια, οι συνθήκες είναι εξαιρετικές, υπάρχουν κλειστά γυμναστήρια και ένα προπονητικό επιτελείο με υποδομή (Πασχάλης Σερέτης και Λάμπρος Ρουμελιώτης). Στο Triple Crown υπάρχει ένα περιβάλλον που βομβαρδίζει τα παιδιά με σωστά ερεθίσματα" λέει ο Τάκης Πανούλιας.

Πιστεύεις ότι μπορούν να σταθούν πολλές ακαδημίες μπάσκετ στην Ελλάδα;

Γιατί όχι; Τέτοιες ακαδημίες παρέχουν τις κατάλληλες συνθήκες ώστε να στρέψουν τα παιδιά στον αθλητισμό. Σίγουρα, δεν θα γίνουν όλοι σπουδαίοι παίκτες, αλλά θα δημιουργήσουν έναν καλό φίλαθλο, ένα σωστό παράγοντα, μπορούν να βοηθήσουν ώστε να δουν ορισμένοι τον αθλητισμό με διαφορετικό μάτι.

Ποιο είναι το πλάνο του Triple Crown στη διδασκαλία των παιδιών γύρω από το μπάσκετ;

Θέλουμε να βοηθήσουμε το κάθε παιδί σε αθλητικό, τεχνικό και επίπεδο τακτικής. Να αποκτήσει τη σωστή ψυχολογική κατάρτηση και να είναι ισορροπημένο σε όλα τα επίπεδα. Πάνω απ’ όλα όμως δίνουμε έμφαση στο να μάθει το παιχνίδι και όχι απλά ασκήσεις μπάσκετ. Είναι τεράστιο λάθος αυτό. Το παιχνίδι πρέπει να αποτελεί τη βάση όλης της διαδικασίας. Προσπαθούμε μέσω του παιχνιδιού να περάσουμε στα παιδιά πράγματα που θα τους μείνουν και όταν μεγαλώσουν θα τους γίνουν συνήθεια. Εκμαιεύουμε από αυτά τα πράγματα που επιδιώκουμε να μάθουν, χωρίς καν να τους τα λέμε.

Εχεις δουλέψει πάνω σε πολλές διαφορετικές γενιές μικρών αθλητών. Παρατηρείς διαφορές σε σχέση με τη δεκαετία του ’90;

Οταν οι συνθήκες αλλάζουν, επηρεάζεται και η ψυχοσύνθεση των παιδιών. Πλέον, τα παιδιά έχουν διαφορετικές ανάγκες, είναι περισσότερο υποψιασμένα, καλύτερα πληροφορημένα γύρω από το μπάσκετ. Συνδράμει σε αυτό η τηλεόραση, το internet, τα πάντα. Το παιδί μαθαίνει να αναλύει το μπάσκετ μέσω της τηλεόρασης, κι ας μην γίνεται πάντα σωστά. Αυτό όμως είναι γενικότερα θετικό, γιατί του προσφέρει επιπλέον εικόνες. Το παιδί μαθαίνει από νωρίς την έξτρα πάσα, το πικ εν ρολ. Επίσης, μεγάλη διαφορά είναι η αγγλική ορολογία. Παλιότερα δεν μιλούσαμε έτσι και δεν μαθαίναμε τα παιδιά. Αλλά όπως και να το κάνουμε η γλώσσα του μπάσκετ είναι πια παγκόσμια.

Πως αντιδρούν τα παιδιά στη ξένη ορολογία;

Στα πολύ μικρά παιδιά πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί. Προσπαθούμε να απλοποιούμε την ορολογία, να χρησιμοποιούμε ένα συγκεκριμένο τρόπο ομιλίας, προσαρμοσμένο στην εκάστοτε ηλικιακή κλίμακα. Οπως στις μικρότερες ηλικίες παίζουν με διαφορετική μπάλα, σε διαφορετική μπασκέτα και σε μικρότερο γήπεδο, έτσι και η ορολογία πρέπει να είναι διαφορετική ανάλογα με την ηλικία του παιδιού.

Για παράδειγμα…
Αντί να λέμε απασχόλησε την άμυνα στη weak side, λέμε κορόιδεψε την άμυνα. Πρέπει να καταλάβουμε ότι έχουμε να κάνουμε με ένα 6χρονο παιδί και όχι με μία μικρογραφία αθλητή.

Της Αθηνάς Πατρινού

Μάθε παιδί μου μπάσκετ

Ο Τάκης Πανούλιας είναι ένας άνθρωπος που έχει ασχοληθεί χρόνια με την προπονητική σε μικρά παιδιά. Μόνο τα 10 χρόνια στα παιδοεφηβικά του Ολυμπιακού, μαρτυρούν την αφοσίωσή του στον συγκεκριμένο χώρο. Έναν χώρο καθοριστικό για τη συνολική ανάπτυξη του μπάσκετ, αφού στα πρώτα βήματα χρειάζεται να έχουν τα παιδιά καλούς προπονητές και να μάθουν σωστά το άθλημα.
Αναγνωρίζοντας την εμπειρία που διαθέτει ο Τάκης Πανούλιας, οι ιδρυτές του Τriple Crown, Αλβέρτης - Παπανικολάου - Ρεντζιάς, τον εμπιστεύτηκαν να ηγηθεί της λειτουργίας της πρότυπης ακαδημίας που δημιούργησαν.
Έβαλαν τον κατάλληλο άνθρωπο, στην κατάλληλη θέση. Στην ουσία του έδωσαν τα… κλειδιά της ακαδημίας.
- Πως νιώθετε που τρεις καταξιωμένοι αθλητές σας εμπιστεύτηκαν να λειτουργήσετε αυτή την ακαδημία;

Με ιδιαίτερη χαρά δέχτηκα την πρόταση. Είδα ότι τα παιδιά είχαν σκεφτεί αρκετά το εγχείρημα του Τriple Crown. Στις συζητήσεις μας είδα ότι υπήρχε πλάνο και σκεπτικό, υπήρχε ταύτιση στη φιλοσοφία μας.
- Ασχολείστε χρόνια με την προπονητική των μικρών ηλικιών, είναι επιλογή σας να δουλεύετε με παιδιά; Ξαναγυρίζω στις ακαδημίες ύστερα από μια διακοπή. Δεν το είχα αφήσει ποτέ. Άλλωστε όποιος αγαπάει το μπάσκετ μπορεί να δουλέψει σε κάθε επίπεδο. Η δουλειά που γίνεται είναι εποπτική, ηγούμαστε και οργανώνουμε την προπόνηση.
- Τα ονόματα που υπάρχουν στη σχολή δημιουργούν από μόνα τους απαιτήσεις, μπορείτε να τις υποστηρίξετε;
Βέβαια, έχει υπάρξει η απαραίτητη προεργασία και από τη στιγμή που συμφωνήσαμε, βάλαμε αρχές γι' αυτή την αποστολή, φτιάχτηκε ένα πλάνο για όλες τις ηλικίες, με την απαραίτητη προσοχή. Δεν θέλουμε να συμπληρώσουμε τις ήδη υπάρχουσες ακαδημίες, αν και στην ουσία είμαστε η πρώτη ιδιωτική. Αποστολή μας είναι να είμαστε πρωτοπόροι. Θέλουμε τα παιδιά εκτός από την παροχή γνώσεων να μπορέσουν να βελτιώσουν και την αθλητική τους καριέρα. Το μότο μας είναι "Μάθε το παιχνίδι" και στόχος μας να βοηθήσουμε τους νεαρούς να κάνουν τα όνειρα τους πραγματικότητα.
- Γιατί κάποιο παιδί να έρθει στην δικιά σας ακαδημία, τι παραπάνω μπορείτε να του προσφέρετε;

Η διδακτική προσέγγιση δεν θα περιορίζεται μόνο στη μάθηση των δεξιοτήτων, θέλουμε να δώσουμε τη δυνατότητα στα παιδιά να εκτελέσουν σε ανώτερο επίπεδο και μιλάω για την πνευματική προσέγγιση, στον τρόπο συμπεριφοράς, τη σοβαρότητα, την επιμονή, τη δέσμευση, την ομαδικότητα. Υπάρχει διαφορετική νοοτροπία. Κάθε ηλικία και κάθε τμήμα ξέρουμε πως θα λειτουργήσει. Επιδιώκουμε να αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο βλέπουν τα παιδιά το μπάσκετ.
Πέρα όμως από αυτό υπάρχουν και οι ανέσεις που παρέχει η ακαδημία. Οι εγκαταστάσεις είναι καταπληκτικές. Οι προπονητές που διδάσκουν είναι επαγγελματίες, είναι κάτοχοι διπλώματος Α' κατηγορίας, κάτι το οποίο δεν εξασφαλίζουν άλλες ακαδημίες. Θα υπάρχει επιστημονικό προσωπικό, φυσιοθεραπευτής, ψυχολόγος, διατροφολόγος και γυμναστής. Οι παροχές μας είναι στο ανώτερο επίπεδο για να κάνουμε δουλειά υψηλού επιπέδου.
- Σε ποιους απευθύνεται η ακαδημία;
Η ακαδημία απευθύνεται σε παιδιά από 6-16 ετών. Τα τμήματα στις μικρές ηλικίες θα είναι μεικτά ενώ στη συνέχεια θα διαχωρίζονται (αγόρια και κορίτσια). Ο κάθε προπονητής θα έχει ποιοτική δουλειά.
- Συνηθίζετε στα camp να αρκούνται σε έναν επισκέπτη, να μοιράζουν αυτόγραφα και εκεί να τελειώνει η δουλειά τους. Εσείς θα είστε σε αυτό το στυλ ή σκοπεύετε να δώσετε κάτι παραπάνω;

Θα υπάρχουν events και πολλές επισκέψεις, όμως δεν θέλουμε να είναι μόνο αυτό, θέλουμε οι επισκέπτες μας να κάνουν στα παιδιά κάτι σαν μια μικρή διάλεξη, με βάση τις εμπειρίες που έχουν ζήσει. Να δώσουν στα παιδιά το κάτι παραπάνω, να τους περάσουν μηνύματα.
- Όπως ήδη αναφέραμε δουλεύετε πολλά χρόνια με παιδιά, αυτό σύμφωνα με την εμπειρία που έχετε σας έχει κάνει να ξεχωρίζετε την ψυχολογία των "παιδιών νικητών". Το παιδί αυτό που θα ξεχωρίσει σκοπεύετε να το ενισχύσετε ή θα υπάρξει ίδια αντιμετώπιση;
Θα γίνει ατομική διάγνωση για κάθε παιδί, όμως στα τουρνουά που θα υπάρξουν με άλλες ακαδημίες, τα παιδιά θα μοιράζονται τον ίδιο χρόνο. Σίγουρα κάποια θα ξεχωρίσουν, δική μας δουλειά είναι να τα βοηθήσουμε στην προώθηση της αθλητικής τους καριέρας, στο πως θα συνεχίσουν την καριέρα τους. Εμείς δεν έχουμε τα παιδιά με δελτίο, τα σωματεία μπορούν να έρθουν και να εντάξουν όποιο παιδί θέλουν, από την ακαδημία στην ομάδα τους.
- Πριν λίγους μήνες η Εθνική Εφήβων κατέκτησε το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, με αφορμή αυτό πιστεύετε ότι υπάρχουν νέα ταλέντα στην Ελλάδα και αν ναι πως μπορούν να αξιοποιηθούν;
Ταλέντα υπάρχουν, αλλιώς δεν θα είχαμε τις διακρίσεις αυτές σε Παγκόσμιο και Ευρωπαϊκό επίπεδο και αν αναλογιστεί κανείς ότι είμαστε μικρή χώρα, οι επιτυχίες αυτές αποκτούν μεγαλύτερη σημασία. Αυτό όμως που χρειάζεται είναι πιο οργανωμένη δουλειά. Μπορούμε να βελτιωθούμε. Τα παιδιά ίσως να μην είναι προετοιμασμένα να αγωνίζονται κάτω από συνθήκες πίεσης χρόνου και ψυχολογικής πίεσης. Θεωρώ ότι πέρα από τη γνώση του αθλήματος, πρέπει να μάθουν να λειτουργούν κάτω από συνθήκες πίεσης σε όλα τα επίπεδα, ώστε στα 18 να είναι έτοιμα και από εκεί και πέρα να συλλέγουν εμπειρίες. Οι προπονητές θα πρέπει να δίνουν ευκαιρίες και να βλέπουν τις δυνατότητες του κάθε παιδιού.
- Αν σας χτυπήσει την πόρτα στα μέσα της χρονιάς μια ομάδα με ικανοποιητικά χρήματα, πως θα ενεργήσετε;

Στα μέσα της χρονιάς δεν έχω αφήσει ποτέ τίποτα, έχω κάνει μια συμφωνία και θα την τιμήσω. Είναι ένα εγχείρημα που έχω αναλάβει και θέλω να πετύχει. Θα μείνω και θα συνεχίσω τη δουλειά μου.

Με λέει zone press στα ¾ …τον λέω πλάκα με κάνεις;
Άμυνα και βάθος τα συντριπτικά πλεονεκτήματα.
Γράφει ο Τάκης Πανούλιας

Αυτή η εθνική ομάδα είναι από τις πληρέστερες ομάδες που είχαμε ποτέ, με μόνη εξαίρεση την παρουσία ενός κλασσικού small forward. Γιατί μπορεί να διαθέτει πολλά και αθλητικά power forward για όλα τα γούστα, αλλά ένα κλασσικό τριάρι όπως ο Περπέρογλου π.χ. θα έδινε ίσως την απόλυτη ισορροπία στην ομάδα. Αυτή τουλάχιστον είναι η γνώμη του γράφοντος. Δεν θα εξετάσω πόσο καλός είναι ο Περπέρογλου ή αν είναι καλύτερος από άλλους, αλλά είναι κλασσικό τριάρι και αν εξελιχθεί περισσότερο σαν παίκτης θα αποτελέσει κεφάλαιο για την εθνική στα επόμενα χρόνια.
Επομένως το βάθος είναι το πρώτο πλεονέκτημα που έχει η ομάδα αυτή έναντι όλων των υπολοίπων σε αυτή την διοργάνωση. Τέσσερα πολυσύνθετα και χαρισματικά guards, αθλητικά forward με διαφορετικά χαρακτηριστικά που μπορούν να δώσουν πολλές λύσεις, και τρία διαφορετικά μεταξύ τους center. Αυτό σημαίνει ότι η ομάδα μπορεί να ανταποκριθεί σε πολλά και διαφορετικά στυλ παιχνιδιού με απόλυτη επιτυχία και να αλλάξει εύκολα το ρυθμό του παιχνιδιού ανά πάσα στιγμή. Το παράδειγμα της Βραζιλίας με τον ένα ball handler (Χουέρτας), όταν έκανε τρία φάουλ και δεν είχε δεύτερη λύση ενώ στην εθνική μας μπορεί να παίξουν αυτό τον ρόλο τέσσερις παίκτες δείχνει την υπεροπλία μας.
Αυτό λοιπόν το βάθος επιτρέπει στην εθνική μας ομάδα να πιέσει σε όλο το γήπεδο και να αυξήσει σε τρομερό βαθμό την ένταση του αγώνα με όπλο τις πολλές αλλαγές. Το βάθος που δίνει ενέργεια στην άμυνα, αποφέρει λάθη των αντιπάλων και κλεψίματα και δίνει ένα μαξιλάρι στην ομάδα μας όταν δυσκολεύεται στην επίθεση 5 εναντίον 5. Οι νίκες έρχονται στην κυριολεξία από αυτό ακριβώς το πλεονέκτημα. Για ακόμα μία φορά η Εθνική αντλεί τη δύναμή της από την άμυνα.
Πλουραλισμός, πληθωρικότητα ομαδικότητα και δημιουργικότητα στις ατομικές πρωτοβουλίες είναι τα τέσσερα βασικά σημεία αναφοράς της εθνικής μας. Αν για κάποιον πρέπει να γίνει ιδιαίτερη μνεία - όχι γιατί είναι καλύτερος από τους άλλους - αλλά γιατί εκπλήσσει, είναι για τον Αντώνη Φώτση, ο οποίος σε ηλικία μόλις 27 ετών, παίζει σαν πολύπειρος βετεράνος πια, αλλά κυρίως είναι (επιτέλους) πιο ώριμος και ουσιαστικός από ποτέ.
Αν κάτι πρέπει να προσεχθεί είναι το γεγονός της αποτελεσματικότητας όταν καλείται να παίξει διαρκώς πέντε εναντίον πέντε σε κλειστά παιχνίδια, που συνεπάγεται ότι στερούνται ρυθμού και ταχύτητας και ειδικά αν βρεθεί πίσω στο σκορ κάτι που δε το έχουμε δει σε αυτό το τουρνουά ακόμα. Είναι αποδεδειγμένο ότι όταν η ομάδα μας σκέφτεται τότε κολλάει. Με αυτό δεν εννοώ ότι οι παίκτες δεν πρέπει να παίζουν με μυαλό, αλλά δεν πρέπει να παίζουν με την αμφιβολία. Να έχουν ροή στο παιχνίδι 5 εναντίον 5 έτσι, ώστε το σουτ να τους "βρίσκει″ μόνο του και όχι το αντίθετο.
Στο ματς με τους Νεοζηλανδούς τώρα η νίκη ήταν αναμενόμενη και έγινε ακόμα πιο εύκολη με το εκρηκτικό ξεκίνημα της εθνικής μας. Τέσσερα κλεψίματα με το καλημέρα 15-2 μετά 20-6 και το ματς ουσιαστικά τελείωσε εκεί. Με το Πένι μάλιστα σε τραγική μέρα (ο πρώην σταρ του Ουισκόνσιν είχε 2 στα 13 εντός παιδιάς) η μαχητική ομάδα της Νέας Ζηλανδίας το μόνο που προσπάθησε ήταν να περιορίσει την έκταση του σκορ. Ειδικά στο πρώτο δεκάλεπτο δυσκολεύονταν να περάσουν το κέντρο και να στήσουν τις επιθέσεις τους. Με το ημίχρονο στο +17 το ματς ήταν διαδικαστικού χαρακτήρα.
Ο coach της Νέας Ζηλανδίας προσπάθησε με ζώνη στην άμυνα κυρίως 3-2 και 2-3 στο μεγαλύτερο χρονικό διάστημα του αγώνα να ρίξει το ρυθμό του παιχνιδιού, να μεγαλώσει τις επιθέσεις και έτσι να κρατήσει το σκορ σε όσο το δυνατόν χαμηλότερα επίπεδα. Ακόμα και στην επίθεση με επιθέσεις με πολλά συνεχόμενα screen και επίθεση shuffle επεδίωξε να "μικρύνει″ το παιχνίδι, δηλαδή τον αριθμό των επιθέσεων.
Στα μείον για την εθνική μας τα αρκετά εύκολα χαμένα καλάθια (πολλά εξ επαφής lay up) αλλά και κάποια τελείως αμαρκάριστα σουτ 3 πόντων (4 στα 21), που θα μας χρειαστούν σε ματς με δυσκολότερους αντίπαλους. Επίσης το low post παιχνίδι της ομάδας θέλει περισσότερη υπομονή και επιμονή, γιατί μπορεί να χρειαστεί στη συνέχεια. Ποσταρίσματα όχι μόνο με τους center, αλλά και με τα ψηλούς μας guards και τα forwards δημιουργώντας τα λεγόμενα mismatches. Η "εξερεύνηση″ τέτοιων καταστάσεων μπορεί να μας δώσει εύκολα καλάθια μέσα από την ρακέτα, αμαρκάριστα περιφερειακά σουτ, αλλά και πρόκληση φθοράς στους αντιπάλους μας.
Η εθνική αυτή έχει ακόμα περιθώρια βελτίωσης και πιστεύω ότι θα βελτιωθεί γιατί οι παίκτες έχουν την διάθεση και τα προσόντα. Το τεχνικό team διαβάζει καλά τα παιχνίδια και έχει την ομάδα πληροφορημένη και έτοιμη. Ελπίζουμε ή μάλλον καλύτερα αναμένουμε ανάλογη συνέχεια ώστε να μας κάνει πάλι περήφανους η επίσημη μας αγαπημένη.