Το ''Villanova Pitch'' και η λάθος άμυνα που έκρινε τον τελικό

Του Τάκη Πανούλια

Ο τίτλος του NCAA κρίθηκε στην τελευταία επίθεση. Για την ακρίβεια στο τελευταίο δευτερόλεπτο από μια οργανωμένη επίθεση σε ολόκληρο το γήπεδο μετά από time out του J. Wright.

Οι συντομογραφίες που βλέπουμε στα playbook των προπονητών στα αγγλικά συνήθως, SOB, BOB, End of Game ATO, SLOB - EOG Situation, 3/4 Court SLOB κτλ αφορούν late game situation ήspecial game situations. 

Καταστάσεις που κυρίως αφορούν την επίθεση αλλά και την άμυνα. Άμυνα που εδώ ξεκάθαρα δεν είχε την δυνατότητα του φάουλ αλλά έκανε και ένα βασικό λάθος.

Σχήμα 1

Η επίθεση που έπρεπε να εκτελεστεί από το Villanova σε κατάσταση ολόκληρου γηπέδου (Σχήμα 1), μετά την εισαγωγική πάσα του 4 (Kris Jenkins #2) στο 1 (Ryan Arcidiacono #15) ξεκινά με ένα high ball screenτου 5 (Daniel Ochefu #23) για να απελευθερώσει τονguard. Οι 2 και 3 (Josh Hart #3 και Phil Booth #5) τρέχουν αντίθετα από τον 1 και αλλάζουν θέσεις. Ο 4  (Kris Jenkins #2) ακολουθεί σαν trailer μετά την εισαγωγική πάσα για να είναι και αυτός μια επιπλέον απειλή.

Στην συγκεκριμένη περίπτωση ο 1 (Ryan Arcidiacono#15) στην ουσία απέρριψε το screen και πήγε άμεσα με αλλαγή κατεύθυνσης προς το κέντρο. Ξεκίνησε διείσδυση πράγμα που παρέσυρε τους παίκτες τουNorth Carolina (συγκεκριμένα τον Isaiah Hicks που είχε τον Ochefu), να κλείσουν και με μια κοντινή πάσα στονJenkins που ακολουθούσε του έδωσε την δυνατότητα να πετύχει το μεγαλύτερο τρίποντο της καριέρας του.

Να σημειωθεί ότι οι τέσσερις παίκτες του Villanova μέσα στο παρκέ παρότι δεν χρειαζόταν τρίποντο είχαν όλοι τους με εξαίρεση τον screener Ochefu υψηλά ποσοστά ευστοχίας στα τρίποντα. Ο Arcidiacono 39.4, ο Josh Hart 35.7, ο Phil Booth 31.7 αλλά και 2/2 στο παιχνίδι και ο Kris Jenkins (38.6).

Το screen ψηλά φυσικά έδινε την δυνατότητα στο Arcidiacono να εκτελέσει ο ίδιος με σουτ απευθείας μετά από ντρίπλα ή ακόμα να διεισδύσει από πλάγια ή στο κέντρο για να δημιουργήσει dribble drive καταστάσεις για μια πιθανή kick out πάσα.

Για να είμαστε ειλικρινείς η άμυνα του North Carolina και ειδικά ο Brice Johnson παίζει αδικαιολόγητα μέσα στην ρακέτα. Αν ήταν ψηλά και με τον Ochefu εκτός παιχνιδιού για την επίθεση οι Hicks και Johnson με το ύψος τους και τα αθλητικά προσόντα τους θα μπορούσαν να αποτρέψουν το σουτ. Στην ουσία ο Hicks μετά το screen είναι ένας επιπλέον παίκτης που θα ήταν ο δεύτερος στον Arcidiacono παρέχοντας την δυνατότητα στους άλλους να παίξουν 3 εναντίον 3 χωρίς βοήθειες. 

Το καλό βέβαια είναι ότι στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού ξέρουν να αξιολογούν συνολικά το έργο του προπονητή και δέχονται ότι το λάθος είναι μέρος του παιχνιδιού. Μπορούν να συζητούν για αυτό χωρίς αφορισμούς.

Δείτε και από άλλη γωνία το #11 που δεν μαρκάρει κανέναν μέσα στην ρακέτα  και απλά βλέπει την φάση να εξελίσσεται.

Παρακάτω η φάση στο βίντεο από το ξεκίνημα για να δείτε και την εκτέλεση από την επίθεση αλλά και το λάθος της άμυνας.



Και στο τελείωμα της όπου φαίνεται καθαρά ότι η επίθεση θα πάει με τον trailer.

Αλλά και σε αργή κίνηση στο τελείωμα και από διαφορετική γωνία λήψης.

Εδώ και πάλι μπορείτε να δείτε τον Brice Johnson μέσα στην ρακέτα όπου δεν μαρκάρει κανέναν !!!

Η επιλογή να κάνει μια πάσα σχεδόν hand off μπορεί να φαντάζει τυχαία αλλά είναι μια επιλογή που δουλεύεται από τις ομάδες για να εκτελέσει ο trailer όταν μπορεί να σουτάρει από μακριά. Θα έχουμε σύντομα ένα άρθρο για αυτές τις επιλογές ώστε να δώσουμε την δυνατότητα στο δεύτερο trailer να εκτελέσει...

Τάκης Πανούλιας

Best College Dunks of 2012-2013 Season

Μερικά από τα καλύτερα καρφώματα στην περίοδο που πέρασε στο κολεγιακό πρωτάθλημα....

Τολμήστε

Με αφορμή το March Madness και το άρθρο του Ά. Τσόλη "March Madness στην Α2;", στο μυαλό μου ενσφηνώθηκε (εκ νέου) η πάγια άποψη μου για το ιδανικότερο μοντέλο λειτουργίας του ελληνικού μπάσκετ εξαιρουμένου του πρωταθλήματος του ΕΣΑΚΕ (Α1). Πολύ πιθανό για αυτό να ευθύνεται ότι έζησα αρκετά χρόνια της ζωής μου στη άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Όλο το ζουμί -για μένα- του πολύ ενδιαφέροντος άρθρου του γενικότερα είναι στην παρακάτω παράγραφο.

"Θα μπορούσαμε στην Ελλάδα, εν μέσω κρίσης, και αναζητώντας τρόπους να μειώσουμε τα έξοδα των εθνικών κατηγοριών, να δημιουργήσουμε κάτι παρόμοιο. Η ελληνική διάταξη των ομάδων στην Α2, Β' και Γ' εθνική, βοηθά στη δημιουργία ενός τέτοιου προτύπου".

Εννοείται ότι συμφωνώ με την ιδέα - πρόταση του, και την υποστηρίζω απόλυτα ως την πλέον σοβαρή προοπτική για το ελληνικό μπάσκετ. Μια καινοτομία που μπορεί να επιφέρει πολλαπλά οφέλη. Δεν είναι πρωτοποριακό με την έννοια ότι δεν έχει προηγούμενη εφαρμογή (βλέπε NCAA), αλλά στην Ελλάδα (Ευρώπη) θα είναι.

Φυσικά όπως θα κατάλαβαν οι πιο μυημένοι στο κολεγιακό πρωτάθλημα, αναφέρομαι στο μοντέλο περιφερειών με κατάληξη σε ένα πανελλήνιο τουρνουά με "νοκ άουτ" αγώνες και τελικό πανελλήνιο πρωταθλητή. Οι επιμέρους λεπτομέρειες της λειτουργίας ενός τέτοιου μοντέλου, όπως τα κριτήρια σχηματισμού περιφερειών, το πρόγραμμα ανά περιφέρεια ή η πρόκριση στην τελική φάση δεν είναι της παρούσης. Υπάρχουν πολλές και εφαρμόσιμες προτάσεις.

Καλό θα είναι η ομοσπονδία του μπάσκετ, τα σωματεία και γενικά όλος ο μπασκετικός κόσμος να "σκύψουν" πάνω σε αυτή την πρόταση. Έχει σαφέστατα πλεονεκτήματα σε σχέση με το υπάρχον σύστημα. Η ιδέα αυτή μπορεί να κάνει ένα τέτοιου τύπου πρωτάθλημα πιο λειτουργικό, πιο εμπορεύσιμο και πιο παραγωγικό. Δεν χρειάζεται πιστή, μέχρι κεραίας, εφαρμογή του κολεγιακού μοντέλου. Μπορούμε να τροποποιήσουμε και να προσαρμόσουμε το concept στα δικά μας δεδομένα και ιδιαιτερότητες.

Σε καμιά περίπτωση δεν θεωρώ ότι θα κάνουμε επιδόσεις επιπέδου NCAA και March Madness σε έσοδα, από τηλεοπτικά ή διαφημίσεις ή θα βλέπουν όλοι αγώνες αυτού του πρωταθλήματος σε smartphone ή σε Ipad. Παίζει μεγάλο ρόλο το πληθυσμιακό μέγεθος της χώρας μας όπως και η αθλητική μας κουλτούρα. Για αρχή αν δεν μπορείς να μεγαλώσεις τα έσοδα σου, μπορείς να μειώσεις τα έξοδα, όπως πρότεινε ο Άκης ο Τσόλης στο άρθρο του και όχι μόνο -εν μέσω κρίσης- θα ήθελα να προσθέσω με την σειρά μου.

Εκτός του οικονομικού παράγοντα που είναι όμως η βενζίνη για να κινηθεί το όχημα υπάρχουν και άλλα πλεονεκτήματα.

- Ένα πρωτάθλημα με τελικό εθνικό πρωταθλητή ανά κατηγορία προσδίδει μεγαλύτερη αίγλη όπως και να το κάνουμε. Δεν έχει να κάνει με άνοδο αλλά με στέψη πρωταθλητή σε πανελλήνιο επίπεδο. Το πόσες κατηγορίες είναι συζητήσιμο όπως και τα κριτήρια.

- Μπορεί να εφαρμοστούν οικονομικά κριτήρια ή μια σειρά κριτηρίων (όλα αυτά είναι θέματα προς συζήτηση). Σε αυτή την περίπτωση εξασφαλίζεται σε μεγαλύτερο βαθμό και η αξιοπιστία των πρωταθλημάτων. 

- Οι ομάδες θα μπορούν να επιλέξουν να κάνουν rebuilding χρονιές, που στον ομαδικό αθλητισμό (μπάσκετ) σημαίνει χρονιά αναδόμησης της ομάδας, είτε προσθέτοντας νέο αίμα σε παίκτες, είτε χρησιμοποιώντας νέους παίκτες από τις ακαδημίες. Η κίνηση αυτή μπορεί να γίνει για να μειωθεί το κόστος λειτουργίας μιας ομάδας ή απλά όταν κλείσει ο κύκλος μια φουρνιάς παικτών. Με το παρόν σύστημα και τα ανεβοκατεβάσματα όπου 4 ή 5 ομάδες να πέφτουν σε ομίλους των 11 (!) ελάχιστοι ρισκάρουν και αρκετοί διαλύονται.

- Για το ίδιο λόγο οι ομάδες θα έχουν την δυνατότητα να χρησιμοποιούν νεαρούς ταλαντούχους παίκτες με περισσότερη άνεση. Έτσι θα αποτελέσουν οι ομάδες ενός τέτοιου πρωταθλήματος αποτελεσματικότερες δεξαμενές παικτών. Ειδικά αν οι κατηγορίες έχουν ηλικιακά κριτήρια ή σε τελική ανάλυση στις κατηγορίες που έχουν. Γιατί να είναι απαραίτητο κάθε ομάδα στην Ελλάδα να θέλει να έχει και αντρική ομάδα, αν δεν έχει την δυνατότητα ή την θέληση να το συντηρήσει.

- Η ελευθερία διαμόρφωσης του προγράμματος ανά περιφέρεια μπορεί να δώσει την δυνατότητα σε περιφέρειες με λιγότερες ομάδες να παίζουν περισσότερες φορές μεταξύ τους και έτσι να γίνονται παντού περισσότεροι αγώνες σε τοπικό επίπεδο σε δύσκολα προσβάσιμες περιοχές της χώρας.

Μπορούμε να καθίσουμε να αναλύσουμε ώρες ολόκληρες προτάσεις, τρόπο λειτουργίας και άλλα διαδικαστικά πράγματα αλλά αυτό δεν είναι της παρούσης. Εύκολα θα έριχνα στο τραπέζι και θέματα όπως salary cap ή draft παικτών με την φόρα που πήρε η φαντασία μου. Το θέμα όμως παραμένει ένα και μοναδικό. Μπορούμε να τολμήσουμε;

Η πρόταση του Άκη του Τσόλη πιθανολογώ ότι πέρασε χωρίς κανείς να την συζητήσει και να την αναδείξει ή ακόμα και να την εξελίξει. Ίσως χάθηκε -δίχως δική του ευθύνη- και στη πολύπλευρη ανάλυση όλων των παραμέτρων του marketing που έκανε. Ενδιαφέροντα πράγματα που συνέχισε να τα αναλύει στο επόμενο άρθρο του… "Η ώρα των αλλαγών" αυτή την φορά για την επαγγελματική λίγκα (Α1). Πολλοί τρομάζουν όταν ακούν την λέξη marketing στο ελληνικό αθλητισμό και ίσως έχουν δίκιο, καθώς πολλά πράγματα έχουν γίνει με λάθος τρόπο.

Το ερώτημα όμως παραμένει αμείλικτο. Μπορούμε να "ξεβολευτούμε" από ένα σύστημα που δούλεψε για πολλά χρόνια, αλλά στην πορεία βολευτήκαμε με αυτό από συνήθεια, και να βρούμε την δύναμη και την αποφασιστικότητα να προχωρήσουμε;

Ξέρω…θα μου πείτε τι τα σκαλίζεις τώρα. Ο Αμερικανός πρόεδρος Woodrow Wilson, έλεγε, "αν θέλεις να κάνεις εχθρούς, προσπάθησε ν’ αλλάξεις κάτι".

Όμως εμείς στο basketblog. gr τρεφόμαστε από τέτοιες συζητήσεις μεταξύ μας και δεν καθόμαστε εύκολα… στα αυγά μας.

Οπότε θα συμφωνήσω με τον Βρετανό Πρωθυπουργό και Νομπελίστα Ουίνστον Τσώρτσιλ που είπε ότι "Το να βελτιώνεσαι σημαίνει να αλλάζεις. Το να είσαι τέλειος σημαίνει να αλλάζεις συχνά".

Οπότε διαλέγετε και παίρνετε…

Τελικά τα κατάφερε ο Calipari?

Τελικά τα κατάφερε ο Calipari: να οδηγήσει μια ομάδα έως το τέλος και χωρίς να…εξαφανιστεί η πορεία της…  

Για τον κόσμο του μπάσκετ ο John Calipari ο προπονητής του University of Kentucky είναι στην κορυφή του κόσμου, αλλά η καριέρα του είχε but πολλές δυσκολίες και περίμενε πολύ καιρό για να φθάσει σε αυτόν τον τίτλο.

Γεννημένος στις 10 Φεβρουάριου του 1959 πριν αναλάβει το Kentucky από τον Απρίλιο του 2009, ήταν προπονητής (head coach) του University of Memphis (Tigers), και του  University of Massachusetts (Minutemen), και στο NBA ήταν προπονητής των New Jersey Nets.

Είναι ο μοναδικός προπονητής που οδήγησε τρία διαφορετικά κολλέγια στο Νούμερο 1 στο NCAA Tournament. Όμως οι δύο από τις τρεις παρουσίες του (το 1996 με το UMass και το 2008 με το Memphis) έχουν επίσημα ακυρωθεί από το NCAA.

Ο Calipari είναι επίσης ο ένας από τους δύο προπονητές που οδήγησαν 3 διαφορετικά κολλέγια σε Final Four (1996- UMass, 2008- Memphis, 2011,2012- Kentucky), αλλά με τις παρουσίες των UMass και Memphis όπως προαναφέραμε να έχουν ακυρωθεί.

Αυτό είναι και η ρετσινιά στην καριέρα του, τα λεγόμενα ερωτηματικά αν και ο ίδιος δεν έχει κατηγορηθεί και στις δύο περιπτώσεις.

Στην πρώτη ο τρεις φορές προπονητής της χρονιάς στο κολεγιακό πρωτάθλημα είδε την πορεία του UMass να εξαλείφεται εξαιτίας της περίπτωσης του Marcus Camby που είχε πάρει χρήματα ($28,000) από δύο sports agents.  

Μετά το 2007–08 οι Tigers του Memphis τελείωσαν την σεζόν με 38–2 φθάνοντας έως το τελικό όπου έχασαν από το Kansas (Jayhawks) με 68–75. όλα αυτά όμως σβήστηκαν λόγω της περίπτωσης του Derrick Rose που καταπάτησε κανόνες του   NCAA.

Το πέρασμα του από το NBA είχε άδοξο τέλος την τρίτη χρονιά όταν απολύθηκε στην μέση της περιόδου μετά από το κακό ξεκίνημα της ομάδας.   

Συνολικά στις 19 επίσημες σεζόν σαν πρώτος προπονητής στο κολεγιακό πρωτάθλημα ο Calipari έχει ρεκόρ 505–151 (ποσοστό .770).

Το ρεκόρ του τον μήνα Μάρτιο είναι 96–31 (.756).

Το ρεκόρ του στο τουρνουά του NCAA είναι 38–13 (.745), και στο NIT 15–5 (.750).

Οι ομάδες του είχαν 14 παρουσίες σε τουρνουά του NCAA (οι 2 ακυρώθηκαν), προχωρώντας στο Sweet Sixteen 10 φορές (2 ακυρώθηκαν), στους Elite Eight 8 φορές (2 ακυρώθηκαν), στο Final Four 4 φορές (2 ακυρώθηκαν), στο τελικό (NCAA Championship Game0 έφθασε  δύο φορές, και κέρδισε τον τίτλο φέτος με το Kentucky (με την πρώτη του παρουσία με το Memphis το 2008 να ακυρώνεται από το NCAA).

Δείτε σε 3 βίντεο την πορεία του με το Memphis το 2008…

Ας ελπίσουμε αυτή την φορά η πορεία του με το Kentucky να παραμείνει και να μην εξαφανιστεί από το NCAA λόγω κάποιας παράβασης των κανονισμών... 

O εξαιρετικός...Luke Babbitt

Το στυλ του παιχνιδιού του μοιάζει και το συγκρίνουν στο ΝΒΑ με αυτό των Keith Van Horn/Chris Mullin

Πλεονεκτήματα: Ο Babbitt είναι από τους πλέον καταρτισμένους παίκτες, με εντυπωσιακή πρώτη χρονιά και ανάλογη δεύτερη στο κολεγιακό μπάσκετ... Γλυκό σουτ με καλό ποσοστό από μακριά (NBA 3 point range) και είναι και αριστερόχειρας… Καλό παιχνίδι από μέση απόσταση, με 41% από μακρινή απόσταση και μέσο όρο πόντων 21.9... πάνω από 90% ποσοστό στις βολές που πιστοποιεί την ικανότητα του στο σουτ... Μπορεί να σουτάρει από πάσα και από ντρίπλα... Χρησιμοποιεί πολύ καλά το jab step για να δημιουργήσει απόσταση από τον αμυντικό και να κάνει σουτ... Το οπλοστάσιο του είναι μεγάλο όσον αφορά τις επιλογές του: pull up σουτ, fade away, off-balance σε διείσδυση ανεξάρτητα από την πίεση του αμυντικού... Έχει αναπτύξει καλό παιχνίδι στο post με παίκτη στην πλάτη του... Πολύ δημιουργικός με την μπάλα, με καλή ισορροπία σώματος και υψηλή αντίληψη για να βρίσκει διαδρόμους προς το καλάθι... Δεν συνηθίζει να φτιάχνει παιχνίδι αλλά έχει καλή όραση και πάσα για να περάσει την μπάλα σε αμαρκάριστο συμπαίκτη του... Για 6'8 forward έχει καλό χειρισμό... Τρέχει στον αιφνιδιασμό και τελειώνει φάσεις... Βγάζει ενέργεια στην άμυνα και δουλεύει καλά και στις δύο πλευρές του γηπέδου... Εξαιρετικός rebounder, κυρίως επειδή ακριβώς βγάζει ενέργεια και ακολουθεί την μπάλα... Επειδή έχει μεγάλη αντίληψη του παιχνιδιού μπορεί να κάνει τις κατάλληλες διαφοροποιήσεις στο παιχνίδι του για να πετύχει σε ψηλότερο επίπεδο...

Αδυναμίες: Το μεγαλύτερο του πρόβλημα είναι ότι είναι ο κλασσικότερος υβριδικός παίκτης ανάμεσα σε δύο θέσεις δηλαδή… Ανάμεσα στις θέσεις του small και power forward... Θα έχει μεγάλο πρόβλημα να παίξει άμυνα εναντίον των small forwards στο ΝΒΑ, ενώ δεν είναι και σωματικά δυνατός να παίξει εναντίον power forward... Του λείπει η ταχύτητα στην πλευρική κίνηση, και θα αποτελέσει εύκολο στόχο για τους γρήγορους και αθλητικούς forward που θα ματσαριστεί... Γενικά η αθλητική του ικανότητα θα είναι εμπόδιο για να δημιουργήσει χώρους στο NBA όπως στο κολεγιακό πρωτάθλημα και να έχει τα αποτελεσματικά τελειώματα εναντίον των ψηλών του NBA...

Συνολικά: Ο Babbitt έχει ένα παιχνίδι διασκεδαστικό να βλέπει κανείς, γιατί μπορεί να πετύχει καλάι με διάφορους τρόπους ... Αμυντικά θα είναι μειονέκτημα για την ομάδα του όταν παίζει στο wing (φτερό), αλλά μπορεί να γεμίσει τον πάγκο μιας καλής ομάδας σε ρόλο σκόρερ, Αν ήταν πιο δυνατός , πιο αθλητικός και πιο εκρηκτικός, θα ήταν πολύ ψηλότερα στις επιλογές των GM των ομάδων του NBA…

O Luke Babbitt Robert ( γεννηθείς στις 20 Ιουνίου 1989 ) ανήκει στους Portland Trail Blazers. Έπαιξε μπάσκετ στο κολέγιο Nevada-Reno για δύο περιόδους πριν το NBA Draft του 2010. Είχε επιλεγεί από τους Minnesota Timberwolves σαν 16ο pick γενικά στο NBA Draft του 2010.
Τα δικαιώματα του δόθηκαν μαζί με τον forward Ryan Gomes στο Portland σε ανταλλαγή του Martell Webster. Ο Babbitt υπέγραψε συμβόλαιο με τους Blazers τον Ιούλιο.

Στο κολέγιο

Μετά από την αρχική προφορική του δέσμευση να πάει στο Ohio State, ο Babbitt αποφάσισε να παρακολουθήσει το Πανεπιστήμιο της Νεβάδα, Reno. Στο πρώτο του παιχνίδι, ο Babbitt πέτυχε 20 πόντους και πήρε 12 ριμπάουντ κάνοντας double-double εναντίον του Montana State. Στην πρώτη του χρονιά είχε μέσο όρο 16.9 πόντους ανά αγώνα σαν freshman με ρεκόρ περιόδου 30 πόντων εναντίον του San Jose State. Την δεύτερη του περίοδο σαν sophomore, ο Babbitt ηγήθηκε της ομάδας του στο σκοράρισμα με 21.9 πόντους ανά αγώνα. Πέτυχε ρεκόρ καριέρας με 33 πόντους εναντίον του New Mexico State.

Luke Babbitt No. 11 Portland Trail Blazers
Small forward
Listed height 6 ft 9 in (2.06 m)
Listed weight 225 lb (102 kg)

Highlights και Βραβεία Καριέρας

2009–10 WAC All-Decade Team[14]
2009–10 ESPN The Magazine Academic All-American [15]
2009–10 AP All American Honorable Mention[16]
2009–10 Naismith Award mid seasonfinalist[17]
2009–10 WAC Player of the Year[18]
2009–10 WAC 1st Team All- Conference[19]
2008–09 WAC Freshman of the Year[20]
2008–09 WAC 1st Team All- Conference[21]
2008–09 WAC Newcomer of the Year[22]
2008–10 2-Time WAC All-Tournament Team[23]

Kosta Koufos vs Nick Calathes (Κώστας Κουφός vs Νικ Καλάθης) OSU/Fla 2007

Μονομαχία με χρώμα ελληνικό στο NCAA…

O Huggins παρηγορεί τον Butler...

Γιατί οι προπονητές δεν βλέπουν τους παίκτες σαν το όχημα της επιτυχίας τους, όπως νομίζουν οι περισσότεροι, τουλάχιστον στην πλειοψηφία μας, αλλά περισσότερο σαν συνοδοιπόρους σε ένα όμορφο, δύσκολο και γεμάτο εμπόδια ταξίδι. Ο τραυματισμός ενός αθλητή δεν κλονίζει γιατί είναι αγωνιστική απώλεια για την ομάδα. Περισσότερο φοβίζει η προοπτική της ζημιάς στην υγεία του αθλητή, κατά κύριο λόγο, αλλά και ο κίνδυνος μιας ξαφνικής διακοπής της καριέρας του χωρίς την θέληση του. Για τον αθλητή είναι σωματικό αλλά και ψυχικό τραύμα. Κανένας αθλητής δεν θέλει να αναρωτιέται τι θα γινόταν αν δεν…

The Ivan Brothers Invade 2010 NCAA March Madness!

Only in America...only in America!!!!