Έκανε ΣΕΦ-τέ

Του Τάκη Πανούλια
27/05/2011

Το τέταρτο παιχνίδι μεταξύ των δύο γιγάντων του ελληνικού μπάσκετ ήταν σε γενικές γραμμές παρόμοιο με τα τρία προηγούμενα. Αυτή την φορά όμως κέρδισε στις λεπτομέρειες ο Παναθηναϊκός και έκανε σεφτέ στις νίκες απέναντι στους "κόκκινους" για φέτος.

Σε όλα τα παιχνίδια στην φετινή περίοδο βλέπουμε τους δύο μονομάχους να χορεύουν σφιχταγκαλιασμένοι ένα ιδιότυπο και παθιασμένο ταγκό. Μάλλον Argentine Tango που έχει πολύ κοντινό αγκάλιασμα στήθος με στήθος, ακολουθώντας ο ένας τα βήματα του άλλου αλλά ταυτόχρονα προσπαθώντας να επιβληθεί ο ένας στον άλλο.  

Βέβαια όσο περνάει η ώρα το παιχνίδι μετατρέπεται περισσότερο σε σκυλοκαβγά με καμιά από τις δύο ομάδες να μην κάνει πίσω ούτε πόντο. Μάχες σώμα με σώμα, διεκδικήσεις, προσωπικές μονομαχίες, ένταση.  

Απόδειξη για όλα αυτά είναι οι μικρές διαφορές πόντων στις οποίες κρίνονται τα παιχνίδια. Αλλά και οι ελάχιστες και για σύντομο χρονικό διάστημα διαφορές που πολύ σπάνια παίρνει η μια από τις δύο ομάδες.  

Οι δύο ομάδες όποτε συναντήθηκαν εφέτος καλούνται να λύσουν περίπου τα ίδια προβλήματα.  

Ο Παναθηναϊκός  
 

Στην επίθεση  

• Να βρει λύσεις στον τρόπο αντιμετώπισης του pick and roll από τον Ολυμπιακό με αλλαγή. Το pick and roll μεταξύ 1 και 5 που αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της πράσινης επίθεσης.

• Να βάλει μέσα στο παιχνίδι τους άλλους τρεις παίκτες εκτός pick and roll είτε με το μακρινό σουτ είτε με κίνηση μακριά από την μπάλα. • Να βρει αλλά και να εκμεταλλευτεί πλέον τα κατάλληλα ποσταρίσματα για να έχει εναλλακτικό τρόπο επίθεσης.  

Στην άμυνα  

• Να περιορίσει τα επιθετικά ριμπάουντ του αντιπάλου περιορίζοντας τις δεύτερες ευκαιρίες.

• Να μην δεχθεί πόντους σε πρώτο ή δεύτερο χρόνο στο επιθετικό transition του Ολυμπιακού μετά από κακές δικές του επιθέσεις και λάθος πάσες.

• Να έχει πιο ξεκάθαρες ιδέες και συγχρονισμό στο αντίστοιχο pick and roll των πειραιωτών.

• Να πιέσει μέχρι σκασμού τον Teodosic για να τον "τρελάνει" και να τον εξωθήσει σε επιθέσεις αυτοκτονίας.  

Ο Ολυμπιακός  
 

Στην επίθεση 

 
• Να βρει τον X-FACTOR που θα πληγώσει τον Παναθηναϊκό με το μακρινό σουτ στις λίγες ομολογουμένως kick out πάσες (πάσες προς τα έξω μετά από διείσδυση προς το καλάθι) των παικτών που θα πάρουν τα σκριν επάνω στην μπάλα. Οι "πράσινοι" άλλωστε δίνουν σε αρκετούς "ερυθρόλευκους" το περιφερειακό σουτ.

• Να τρέξει στο επιθετικό transition όσο μπορεί για να πετύχει εύκολους πόντους όπως θέλει ο προπονητής του.

• Να αντιμετωπίσει τις άμυνες ζώνης προσαρμογής και τις εναλλαγές στις άμυνες του Obradovic.  

Στην άμυνα  

• Να παίξει το γνωστό 2 vs 2 game στην αντιμετώπιση του pick and roll αλλά περιορίζοντας τον χώρο δράσης των δύο παικτών της επίθεσης. Με σωστές και μεγάλες αποστάσεις (μεγαλύτερος χώρος) η αντιμετώπιση δεν έχει το ίδιο αποτέλεσμα. Απλά πράγματα, βασιζόμενα στην θεωρία του ευμετάβλητου χώρου.

• Να μην δώσει κανένα σουτ στον Φώτση και τους primary shooters των "πρασίνων" από τις kick out πάσες που αναλύσαμε παραπάνω. Αντίθετα δίνουν απλόχερα το σουτ στον Καλάθη και Tepic.

• Να κάνει τον Διαμαντιδη σκόρερ από την διείσδυση κυρίως επάνω σε ψηλό και όχι δημιουργό.  

Τι προέκυψε 

 
• Η ευστοχία στα δίποντα του Παναθηναϊκού, και η διαφορά από τον αντίπαλο του, ήταν ο καθοριστικός παράγοντας καθώς πολλές επιθέσεις ήταν από κάτω από το καλάθι οπότε το εκεί το άγχος παίζει τον λιγότερο ρόλο. Το είπε άλλωστε και ο Ivkovic για το πολύ χαμηλό ποσοστό στα δίποντα και τα πολλά εύκολα καλάθια.  

• Ο X-FACTOR αυτή την φορά δεν βρέθηκε για τους "ερυθρόλευκους" αφού οι Παπανικολάου, Keselj, Halperin, Erceg και Πρίντεζης ήταν NON-FACTORS και ο Μαυροκεφαλίδης δεν ήταν αποφασιστικός όπως στο προηγούμενο παιχνίδι. Όλοι είχαν ελεύθερο το σουτ αλλά κανείς δεν είχε την αυτοκυριαρχία να το πετύχει.  

• Συνέπεια του προηγούμενου ήταν η ελαχιστοποίηση των αμυντικών περιστροφών αλλά και η συμφόρηση στη ρακέτα των πρασίνων με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν διάδρομοι για διεισδύσεις, χώρος για επιθετικά ριμπάουντ ή ποσταρίσματα.  

Διαμαντίδης και Maric   

Θα είναι άδικο να μην αναφερθούμε στον Διαμαντίδη που έκανε για πολλοστή φορά φέτος εκπληκτικό παιχνίδι. Είχε 21 πόντους, 9 ασίστ (παραλίγο double-double σε τόσο κρίσιμο παιχνίδι), 5 ριμπάουντ, 3 κλεψίματα και τη μεγαλύτερη αξιολόγηση με 30. Το κυριότερο πέτυχε μερικά δύσκολα και τρομερής έμπνευσης καλάθια του απέναντι στο 1 vs 1 με τον Μπουρούση που δείχνουν πόσο προοδεύει καθημερινά στο παιχνίδι. Αυτή την φορά μεγάλωσε τις αποστάσεις και ανάγκασε τον Μπουρούση να παίξει άμυνα σε μεγαλύτερο χώρο.

Ακόμα πιο άδικο όμως θα ήταν να μην αναφερθούμε και στον Maric. Παρότι ακόμα ανέτοιμος, ο περσινός MVP της Euroleague (να μην το ξεχνάμε), τιμώρησε τον Ολυμπιακό που αμέλησε το μαρκάρισμα του, και πέτυχε σε 10 λεπτά 14 πόντους με 100% σε όλα 5 ριμπάουντ αλλά και δύο μεγαλοπρεπέστατα κοψίματα.  

Η ζώνη που δεν λύνεται   

 
Η ζώνη προσαρμογής αυτή την φορά ήταν πιο πιεστική στην περιφέρεια που πολλά κοψίματα παίζοντα man to man. Κυρίως η διάταξη 3-2 με ψηλό παίκτη στο κέντρο δημιούργησε μεγάλο πρόβλημα. Σε δύο διαδοχικές επιθέσεις ο Σπανούλης κατέφυγε σε επίθεση με pick and roll στην κορυφή με αποτέλεσμα να πέφτει πάνω στον Διαμαντίδη και ουσιαστικά να μην κερδίζει τίποτα. Αυτό προκάλεσε και την έκρηξη του Ivkovic που τον πήρε στην πλάγια γραμμή να του εξηγήσει τι συνέβαινε. "Μπρε δεν βγαίνει τίποτε με αυτό τα pick and roll που κάνεις, διείσδυσε πάνω στο κεντρικό και πάσαρε" φαινόταν να λέει.

Dr. Jekyll and Mr. Hyde  
Αυτή τη φορά στον Ολυμπιακό προέκυψε ο Mr. Hyde. Αυτή είναι η πραγματικότητα για φέτος με τον Teodosic. Κάποιες φορές ήρωας κάποιες φορές μοιραίος. Το έχει το παιχνίδι του και δεν πρέπει να κάνει σε κανέναν εντύπωση. Έπαιξε ρόλο και η πιεστική άμυνα του Παναθηναϊκού επάνω του αλλά θα μπορούσε με υπομονή να ψάξει τους συμπαίκτες σε αρκετές περιπτώσεις. Μπα, οι παλιές συνήθειες δύσκολα κόβονται (2/6 δίποντα, 2/7 τρίποντα και 4 λάθη με 1 μόλις ασιστ).  

Τα κουκούτσια   

 
Οι λεπτομέρειες αυτή την φορά ήταν με το μέρος του Παναθηναϊκού αφού τελικά το παιχνίδι κρίθηκε με το τρίποντο του Φώτση και το επιθετικό ριμπάουντ του Batiste. Οι Καϊμακόγλου, Tepic, έδωσαν πολύτιμες βοήθειες από τον πάγκο κάνοντας ίσως τα καλύτερα φετινά παιχνίδια τους σε αγώνα υψίστης σημασίας.  

Το δε σουτ του Φώτση χρήζει ιδιαίτερης μνείας αφού σε ένα παιχνίδι με μόλις 2 σουτ σε όλο το παιχνίδι το να μείνεις ζεστός ψυχολογικά για να πετύχεις ένα τέτοιο μεγάλο σουτ δείχνει κρύο αίμα, αυτοκυριαρχία και ωριμότητα για τον άσσο του Παναθηναϊκού.  

Σημειώστε τα τρία καλάθια με κίνηση μακριά από την μπάλα του Καλάθη, αλλά και τους 4 χαμένους αιφνιδιασμούς σε σχετικά εύκολες περιπτώσεις των ερυθρόλευκων και τα νούμερα βγαίνουν.  

Επίλογος   

 
Κύριοι το πρωτάθλημα μπάσκετ ξεκίνησε, το πλεονέκτημα έδρας άλλαξε χέρια, αλλά η υπόθεση τίτλος έχει πολύ δρόμο ακόμα. Ο Ολυμπιακός έχει νικήσει φέτος στο ΟΑΚΑ και μπορεί να το επαναλάβει. Αν πάντως την Κυριακή γίνει το 2-0 τότε η πλάστιγγα θα γείρει υπέρ των "πρασίνων". Αλλιώς τα πάντα θα είναι ακόμα ανοιχτά.

Σαν την Eurovision

Του Τάκη Πανούλια
16/05/2011  

Στην Ελλάδα έχουμε την τάση να αντιμετωπίζουμε την διοργάνωση του κυπέλλου όπως τον διαγωνισμό της Eurovision. Τι εννοώ για να μην έχουμε και παρεξηγήσεις. Όποιος κατακτήσει το τρόπαιο το πανηγυρίζει δεόντως ως έναν από τους δύο εγχώριους τίτλους όπως και είναι. Όποιος χάσει αρχίζει να υποτιμά την αξία του.

Βέβαια εμείς εδώ κάνουμε το ίδιο και με το πρωτάθλημα και με τον τίτλο της Euroleague αν δεν το κατακτήσει η ομάδα μας. Ψάχνουμε τρόπους για να απαξιώσουμε την επιτυχία του απέναντι.  

Λοιπόν για να τελειώνουμε το κύπελλο Ελλάδος είναι ένα από τα δύο τρόπαια που μπορεί να διεκδικήσει μια ομάδα στην χώρα μας. Υπολείπεται σίγουρα σε αξία του πρωταθλήματος αλλά είναι τίτλος. Επομένως ο Ολυμπιακός δικαιούται να τον πανηγυρίσει ειδικά αφού τον κατέκτησε κόντρα στον μεγάλο του ανταγωνιστή. Ήταν καλύτερος, πιο φρέσκος και κέρδισε κάνοντας το 3-0 στην περίοδο.  

Επειδή κέρδισε βέβαια τον Παναθηναϊκό δεν είναι και πρωταθλητής Ευρώπης γιατί αυτόν τον τίτλο τον κατέκτησαν οι "πράσινοι". Οι τίτλοι δεν κερδίζονται με αναγωγές αλλά μέσα στα γήπεδα. Όπως επίσης όποια ομάδα από τις δύο κερδίσει τελικά το πρωτάθλημα θα είναι και η καλύτερη ομάδα στο πρωτάθλημα Ελλάδος (η πρωταθλήτρια) για την περίοδο 2010-11.  

Θα μου πείτε τώρα μεγάλη ανακάλυψη έκανες βρε Sherlock Holmes. Εγώ δεν έκανα καμιά ανακάλυψη, αλλά σε αυτή την χώρα είναι τόσο δύσκολο να αποδεχτούμε ότι ο αντίπαλος μας είναι καλύτερος έστω και σε ένα παιχνίδι. Ευτυχώς οι δύο προπονητές δείχνουν σεβασμό στο μεγάλο αντίπαλο τους και κρατούν επίπεδο. Το ότι είναι κουμπάροι παίζει το ρόλο του, αλλά και στο παρελθόν έχουν δείξει να σέβονται κάθε αντίπαλο που αντιμετωπίζουν.  

Άλλωστε αν δεν θεωρείς τον αντίπαλο σου άξιο σεβασμού τότε τι αξία έχει και ο τίτλος που κατακτάς εναντίον του. Αν κάθε φορά προσπαθείς να μειώσεις την επιτυχία του αντιπάλου σου τότε μειώνεις αντίστοιχα και την δική σου επιτυχία. Δεν πρόλαβα να προχωρήσω σε ανάλυση του αγώνα και ζητώ συγγνώμη για αυτό. Βλέπετε οι επαγγελματικές υποχρεώσεις με τις δικές μας ομάδες δεν μας άφησαν να δούμε παρά ένα κομμάτι του αγώνα ζωντανά. Ας όψεται η ώρα του τελικού.  

Οπότε θα περιοριστούμε σε μερικά γενικά συμπεράσματα και παρατηρήσεις:  
• Ο Ολυμπιακός εισπράττει αυτοπεποίθηση και θετικό κλίμα από το 3-0 επί του αιώνιου αντιπάλου του και αυτό μπορεί να τον βοηθήσει στην συνέχεια ενόψει των τελικών του πρωταθλήματος.  

• Από τη άλλη μεριά όμως δίνει έξτρα κίνητρο στο Παναθηναϊκό που μετά το Ευρωπαϊκό σίγουρα βρισκόταν σε κατάσταση ευφορίας και σωματικού, πνευματικού και ψυχολογικού "αδειάσματος".  

• Η χρονική στιγμή που έγινε ο τελικός έφερε τον μεν Παναθηναϊκό περισσότερο κουρασμένο και κορεσμένο, ενώ τον Ολυμπιακό πιο φρέσκο και πεινασμένο.  

• Τους "πράσινους" όμως με άριστη ψυχολογία και τους "ερυθρόλευκους" με περισσότερη πίεση.  

• Οι απουσίες του Ολυμπιακού (Σπανούλης - Nesterovic) ήταν σημαντικές αλλά και ο Παναθηναϊκός έχει τον Maric σε κατάσταση επανένταξης από πολύμηνο τραυματισμό και τον Nicholas χωρίς ρυθμό από τον πρόσφατο τραυματισμό του. Οι Σπανούλης και Maric θα είναι έτοιμοι στα τελικά αλλά ο Nesterovic χάνει το υπόλοιπο της σεζόν.  

• Και αυτό το παιχνίδι κρίθηκε στις λεπτομέρειες όπως και τα δύο προηγούμενα. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι στο δεύτερο οι "πράσινοι", είχαν το πάνω χέρι για την νίκη, αλλά επέλεξαν να το πάνε στην παράταση για να πάρουν την διαφορά.  

• Οι καταλύτες για τον Ολυμπιακό ήταν οι Μπουρούσης και Teodosic ενώ το 1-5 με Διαμαντίδη - Batiste του Παναθηναϊκού ήταν πάλι ο κινητήριος μοχλός αλλά με κάποια σημαντικά λάθη σε κρίσιμες επιθέσεις.  

• Ο Ivkovic συνεχίζει την καλή παράδοση απέναντι στον Obradovic στους τελικούς κυπέλλων στην Ελλάδα (3-0 δύο με ΑΕΚ και τώρα με Ολυμπιακό). Αντίθετα ο Obradovic κερδίζει τις σειρές στα play-offs του πρωταθλήματος όποτε έχουν συναντηθεί.  

Για την συνέχεια στις μάχες των τελικών του πρωταθλήματος, το γεγονός είναι ότι ο τίτλος θα κριθεί από την κατάσταση που θα βρεθούν οι ομάδες εκείνη την χρονική περίοδο σε όλα τα επίπεδα. Αν το 3-0 θα παίξει ρόλο κανείς δεν μπορεί να το προεξοφλήσει.  

Τα τεχνικά επιτελεία θα έχουν μεγάλο φόρτο εργασίας να προετοιμάσουν και την παραμικρή λεπτομέρεια. Το ότι οι δύο ομάδες γνωρίζουν η μία την άλλη πολύ καλά είναι δεδομένο άρα θα παίξουν μεγάλο ρόλο στοιχεία που δεν ελέγχονται εύκολα από τους προπονητές. Αλλά για αυτά θα έχουμε την ευκαιρία να μιλήσουμε με λεπτομέρειες όταν θα φθάσει η ώρα της επόμενης μεγάλης σύγκρουσης.

Η ατμόσφαιρα μεγαλείου

Του Τάκη Πανούλια
13/05/2011

Η κατάκτηση του τίτλου στο Final 4 της Euroleague από την ομάδα μπάσκετ του Παναθηναϊκού έχει ανάψει για τα καλά μια δημόσια συζήτηση για τα συστατικά της επιτυχημένης πορείας όλα αυτά τα χρόνια που προπονητής της είναι ο Zeljko Obradovic.  

Όλοι μας έχουμε μπει στην αναζήτηση του " μυστικού" που είναι κρυμμένο στα άδυτα του οργανισμού του "πράσινου" γίγαντα ή στο μυαλό του προπονητή του. Κάτι σαν το μυστικό των Ναϊτών ιπποτών, ή την φιλοσοφική λίθο των Αλχημιστών.  

Δεν είναι παράλογο, το αντίθετο μάλιστα, όλοι να προσπαθούν να δώσουν την εξήγηση στο φαινόμενο Obradovic και Panathinaikos B.C. Δεν έχουμε άλλωστε πολλά επιτεύγματα για να καυχηθούμε σαν Έλληνες τώρα τελευταία, επομένως η σταθερά επιτυχημένη πορεία της ομάδας μπάσκετ των "πρασίνων", ορθά αποτελεί θέμα συζήτησης και μελέτης.  

Πράσινη κυριαρχία  
Ο έκτος τίτλος των "πρασίνων" (τρίτος την τελευταία πενταετία) ήλθε με μια τυπική παράσταση του φετινού καλού Παναθηναϊκού. Άμυνα για σεμινάριο, άψογη εκτέλεση του pick and roll και μια δόση από low post παιχνίδι (στα mismatches) στην επίθεση. Για τον καλύτερο Ευρωπαίο προπονητή όλων των εποχών είναι ο όγδοος τίτλος στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση της γηραιάς ηπείρου.  

Για πολλούς ο τελικός ήταν στα ημιτελικά με την Barcelona. Πολλοί άλλοι θεωρούσαν ότι και ο Ολυμπιακός άξιζε μια θέση στο Final 4. Σίγουρα τα πιο ποιοτικά παιχνίδια αυτής της περιόδου ήταν στην σειρά των ημιτελικών μεταξύ Παναθηναϊκού και Barcelona. Δεν χωράει αμφιβολία ότι και ο Ολυμπιακός θα μπορούσε να είναι εκεί. Αλλά η ιστορία γράφτηκε αλλιώς. Τα υπόλοιπα είναι για τους λάτρεις της "εναλλακτικής ιστορίας".  

Στο Final Four έφτασαν οι τρεις καλύτερες αμυντικές ομάδες και οι δύο πιο αποτελεσματικές ομάδες στην επίθεση. Η Siena απέκλεισε τον Ολυμπιακό κερδίζοντας τον τρεις συνεχόμενες φόρες εντός και εκτός έδρας. Στον αθλητισμό δεν κερδίζεις τίτλους με τα "αν" και "έπρεπε". Αυτά είναι ευσεβείς πόθοι.  

Εν αρχή η αμφισβήτηση  
Στην αρχή της περιόδου βέβαια, η πλειοψηφία του φίλαθλου κοινού δεν συζητούσε για κανένα μυστικό της επιτυχίας της ομάδας γιατί απλούστατα όλοι προεξοφλούσαν την αποτυχία της ή στη καλύτερη περίπτωση αγωνιούσαν από τη φυγή των Σπανούλη, Jasikevicius και Pecovic. Είναι καλό ακόμα και σε κλίμα ευφορίας να επισημάνουμε σε τι κλίμα ξεκίνησε το εγχείρημα Euroleague για τον Παναθηναϊκό.  

Κάποιες κακές εμφανίσεις (λογικό σε μια μεγάλη περίοδο), αλλά και ο τραυματισμός του Maric φύτεψε ακόμα περισσότερο σπόρο αμφιβολίας και φόβου για την πορεία της ομάδας. Το αποτέλεσμα όμως δικαίωσε τον Obradovic. Το πίστευε και το έλεγε. Απλά όπως αποδείχθηκε έπρεπε να αλλάξει λίγο τα πράγματα σε σημεία κλειδιά για την ομάδα. Σε συνέντευξη του σε αθλητική εφημερίδα δήλωσε ευτυχισμένος στον Παναθηναϊκό διότι όλα γίνονται στο "τριφύλλι" έτσι όπως τα θέλει αυτός.    

The Secret  
Αλήθεια ποιο είναι το μυστικό του Obradovic που έχει όλα αυτά τα χρόνια την ελληνική ομάδα στην κορυφή της Ευρώπης; Πώς δημιούργησε αυτό το manual, αυτό το αριστοτεχνικό μοντέλο καθοδήγησης μιας ομάδας μπάσκετ ώστε να αποδίδει σταθερά σε υψηλά στάνταρ απόδοσης και να κατακτά εγχώριους και ευρωπαϊκούς τίτλους με τόση συχνότητα;  

Ο Γιώργος ο Κογκαλίδης το απέδωσε στην λεγόμενη συναισθηματική νοημοσύνη (Emotional Quotient) του προπονητή του Παναθηναϊκού. Για όσους ενδιαφέρονται υπάρχει ένα άρτιο επιστημονικά εμπεριστατωμένο βιβλίο του ψυχολόγου και δημοσιογράφου Daniel Goleman Ph.D του Πανεπιστημίου του Harvard για την συναισθηματική νοημοσύνη (EQ ή Emotional Intelligence -EI).  

Σε γενικές γραμμές ο φίλος Γιώργος αποδίδει την επιτυχία του coach στην ικανότητα του να αντιλαμβάνεται, να χρησιμοποιεί, να κατανοεί και να διαχειρίζεται τα δικά του συναισθήματα και των άλλων γύρω του. Πολλοί θεωρούν την συναισθηματική νοημοσύνη σπουδαιότερη από το Δείκτη Νοημοσύνης (Intelligence Quotient, IQ), στην επιτυχία ενός ατόμου σε πολλούς τομείς εργασίας, σε επίπεδο απόδοσης αλλά και ανάπτυξης της αρχηγικής ικανότητας.  

Υπάρχουν βέβαια αντικρουόμενες απόψεις επί του θέματος αλλά είναι πολύ πιθανό "αυτό που χαρακτηρίζει τον ανώτερο πνευματικά άνθρωπο να μην είναι τόσο ο διαφορετικός τρόπος σκέψης, αλλά ο πλούτος του συναισθηματικού του κόσμου" (Ι. Νέστορος Ψυχίατρος Δρ. Νευροφυσιολογίας στον πρόλογο του βιβλίου του Goleman).  

Είναι πολύ πιθανό ο προπονητής του τριφυλλιού να έχει συγκεκριμένη ικανότητα. Αλλά είναι από μόνη της αρκετή να οδηγήσει μια ομάδα στην κορυφή; Φυσικά και όχι, αλλά είναι μια καλή αρχή!  

Οι ψυχολόγοι όμως που μελετούν πολλούς σπουδαίους ανθρώπους, σε διάφορες εκδηλώσεις της ζωής, σε μια προσπάθεια να βρουν ένα κοινό παρονομαστή για το μεγαλείο, δεν συμφωνούν σε τίποτα εκτός, από την αρχή που ονομάζεται "F.Q." ή Failure Quotient. Το F.Q. είναι η ικανότητα που έχει κάποιος να επανέρχεται από την ήττα γρήγορα. Οι πραγματικά μεγάλοι μπορεί να ηττηθούν αλλά επανέρχονται. Δεν αφήνουν ένα τραυματισμό ή ένα λάθος να τους καταβάλουν. Δεν μπορεί να γίνεις μεγάλος εάν δεν έχεις την ικανότητα να επανέρχεσαι μετά από την αποτυχία πιο δυνατός. Πρέπει να νικηθείς για να γίνεις μεγάλος.  

Ο Παναθηναϊκός μετά την απρόσμενη ήττα από την Lietuvos Rytas στο Top 16 τερμάτισε δεύτερος στον όμιλο του πίσω από την Caja Laboral. Εξαιτίας της δεύτερης θέσης οι "πράσινοι" έπρεπε να αντιμετωπίσουν την Barcelona στα προημιτελικά με μειονέκτημα έδρας. Αντί να χάσουν την αυτοπεποίθηση τους το χρησιμοποίησαν σαν ευκαιρία και πέρασαν με 3-1 νίκες.  

Η εμμονή και άλλα…  
Πολλοί μελετητές πιστεύουν ότι κάθε μεγάλος άνδρας που έχει ποτέ ζήσει είχε μια έμμονη ιδέα (fixed concept / Idée fixe), για το τι θέλει να γίνει. Πιστεύουν ότι αυτός ο έμμονος στόχος είναι η ειδοποιός διαφορά στην ζωή. Η εμμονή είναι ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά των πετυχημένων προπονητών.  

Όπως είναι η διαχείριση της πίεσης με την ικανότητα του προπονητή να χαλαρώνει και να καταπολεμά το στρες, η ικανότητα ανάλυσης, η ικανότητα πραγματοποίησης στόχων, η δίψα για μάθηση, η προσοχή στη λεπτομέρεια, η φιλοδοξία, η αυτοπεποίθηση, η τύχη και αρκετά άλλα.  

Η κατάλληλη ατμόσφαιρα  
Η αλήθεια είναι ότι οι πρωταθλητές και οι πρωταθλήτριες ομάδες δεν "γεννιούνται". Δεν φυτρώνουν έτσι ξαφνικά. Αν μελετήσουμε όλες τις μεγάλες ομάδες και τους μεγάλους αθλητές, θα διαπιστώσουμε ότι προέρχονται από μια ατμόσφαιρα μεγαλείου. Περιβάλλονται από ικανό προπονητή, μια σταθερή και αξιόπιστη διοίκηση, άτομα μέσα στον οργανισμό που τους αγαπούν και τους πιστεύουν.  

Ο John Wooden, από τους σπουδαιότερους προπονητές στο NCAA προσδοκούσε μεγαλείο από τους παίκτες του. Προσδοκούσε να αποδίδουν στο αποκορύφωμα της ικανότητας τους. Προσδοκούσε μεγαλείο γι’ αυτό και οι μεγάλοι πήγαιναν εκεί (στο UCLA) - σε μια ατμόσφαιρα μεγαλείου.  

Νομίζω ότι στον Παναθηναϊκό έχουν πετύχει αυτή την ατμόσφαιρα μεγαλείου. Καθημερινά δουλεύουν μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα και βελτιώνονται σαν άτομα αλλά κυρίως σαν ομάδα. Φαίνεται αυτό άλλωστε από τις δηλώσεις κάθε μέλους της παναθηναϊκής οικογένειας το πόσο εκτιμούν και σέβονται ο ένας τον άλλον. Είναι μια γνήσια ομάδα και όχι απλά μια απλή ομάδα ατόμων που δουλεύουν μαζί. Σε μια πραγματική ομάδα η διάθεση προώθησης του ατόμου πραγματοποιείται μέσα από τους ομαδικούς στόχους.      

Δεν έχετε παρά να δείτε την περίπτωση του Δημήτρη του Διαμαντίδη. Κέρδισε τον τίτλο του MVP της Euroleague, του Final 4, καλύτερος αμυντικός της χρονιάς, στην καλύτερη πεντάδα αλλά όπως είπε ο ίδιος, καμιά αξία δεν θα είχαν όλα αυτά αν δεν έρχονταν οι ομαδικοί τίτλοι.  

Ο Obradovic και ο Παναθηναϊκός στο μπάσκετ είναι σαν τον Ferguson την Manchester United στο ποδόσφαιρο. Οι ομάδες αυτές, είναι ομάδες των προπονητών τους, που οι ίδιοι βρίσκονται στην κορυφή της πυραμίδας του αθλητικού οικοδομήματος που ηγούνται.  

Ένα οικοδόμημα το οποίο έχει τρομερή συνοχή, γιατί όλοι στρατεύονται για να επιτύχουν τους στόχους της ομάδας και ταυτόχρονα έχουν σωστή κοινωνική λειτουργία μεταξύ τους. Τα συναισθήματα μεταξύ των μελών της ομάδας παίζουν καθοριστικό ρόλο στον τρόπο που συνεργάζονται για πετύχουν από τον μικρότερο μέχρι και τον μεγαλύτερο στόχο που έχει η ομάδα.  

Ο τρόπος που ο Obradovic με τον συνεργάτη του τον Ιτούδη το υπόλοιπο προπονητικό και επιστημονικό team, αλλά και η διοίκηση της ομάδας διαμορφώνουν αυτό το περιβάλλον είναι η βάση πάνω στην οποία χτίζεται κάθε χρόνο η ομάδα μπάσκετ του Παναθηναϊκού.  

Το θέμα σηκώνει περισσότερη ανάλυση όπως και η διαδικασία του χτισίματος της ομάδας. Δεν φτάνει να έχει κανείς την διάθεση να δημιουργήσει ένα τέτοιο περιβάλλον αλλά και να μπορεί. Η διαδικασία του χτισίματος μιας ομάδας όπως και η προπονητική είναι επιστήμη αλλά και τέχνη. Μια τέχνη που φαίνεται να την έχουν τελειοποιήσει στο πράσινο στρατόπεδο.

Δεν νομίζω Simone…

Του Τάκη Πανούλια
07/05/2001

"Να μας αφήσει να κερδίσουμε"… Δεν νομίζω Simone!
Επειδή όλοι ξέρουμε ότι σε μεγάλο χρονικό διάστημα, σε μεγάλο δείγμα η στατιστική διορθώνει δεν μπορεί πριν από τον αγώνα να μη περνάει από το μυαλό σου το εξής ερώτημα. Καλά η Siena στην τέταρτη της απόπειρα για να κατακτήσει το τίτλο της Euroleague δεν θα φθάσει και πάλι στο τελικό για τέταρτη φορά.      

Εντάξει ο Παναθηναϊκός είναι  πιο έμπειρος και είχε το πάνω χέρι στην αναμέτρηση, αλλά πάντα δεν φωλιάζει μέσα στο μυαλό σου το… μήπως σκαλώσει τελικά κάπου το πράγμα;   

Όλοι μετά το πάθημα του Ολυμπιακού δεν λέγαμε πόσο σκληρό καρύδι είναι η ιταλική ομάδα; Ο προπονητής της ο Simone Pianigani χθες στην συνέντευξη τύπου είπε χαριτολογώντας αλλά και σε μια προσπάθεια να "κοιμίσει" τον Παναθηναϊκό σαν οργανισμό "ελπίζω αυτή τη φορά να μας αφήσει ο Ζότς να κερδίσουμε".  

Συγγνώμη Simone μου αλλά ο Παναθηναϊκός του Obradovic δεν αφήνει κανέναν να τον κερδίσει. Και εξηγούμε. Όποιος θέλει να κερδίσει τους "πράσινους" θα πρέπει να είναι καλύτερος μέσα στο παρκέ για να πάρει την νίκη. Είναι ομάδα που δεν καταρρέει από μόνη της, ακόμα και με τόσο κακό ξεκίνημα, όπως το σημερινό. Έχει εμπειρία αλλά και πνευματική δύναμη όσο καμιά ομάδα. Aντέχει τα πάντα ακόμα και το ξύλο.

Φέτος δε έχει αποκτήσει μια ακόμα πρόσθετη ιδιότητα. Του αυτοέλεγχου στα συναισθήματα σε ατομικό και ομαδικό επίπεδο. Δεν απογοητεύονται, δεν ενθουσιάζονται, δεν πανηγυρίζουν δεν νευριάζουν αλλά απλά παίζουν. Σε κάθε κατοχή σε κάθε διεκδίκηση, σε κάθε επίθεση και κάθε άμυνα. Ακόμα και αν ξεφύγουν για λίγο όπως ο Sato επανέρχονται γρήγορα.    

Δεν χρειάζεται να παίξει η ομάδα σε κάθε παιχνίδι όπως αυτά στη σειρά με την Barcelona, χρειάζεται να είναι καλύτερη από το εκάστοτε αντίπαλο που αντιμετωπίζει. Είναι συγκεντρωμένη στο πλάνο και μόνο σε αυτό. Αν δεν του βγαίνει κάτι δεν εκτροχιάζεται ούτε κάνει κάτι άλλο. Επιμένει μέχρι να βάλει το τραίνο πάλι στις ράγες του.  

Τι και αν ο Batiste έκανε λάθος rookie στο τέλος του πρώτου δεκαλέπτου και έδωσε το δικαίωμα στους διαιτητές να ακυρώσουν το τρίποντο του Διαμαντίδη, τι και αν ο Sato έκανε ανόητο αντιαθλητικό. Τίποτε δεν προκάλεσε πνευματική και ψυχολογική κατάρρευση στο τριφύλλι.  

Αντίθετα η Siena μετά το πρώτο πεντάλεπτο του τρίτου δεκαλέπτου, που παίχτηκε περισσότερο κάτι σαν μπάσκετ με ένα χορταστικό 2-2 (αν μιλάμε για ποδόσφαιρο), άρχισε να δείχνει τα διάσημα πλέον πνευματικά break downs της. Κατάρρευση πνευματική, έστω και για λίγο, και το σκορ 49-38 με ταυτόχρονο φόρτωμα πολλών παικτών της με φάουλ.    

Αν για κάποιον πρέπει να γίνει ιδιαίτερη μνεία σήμερα είναι για τον νεαρό Καλάθη. Εντάξει με την Barcelona είχε συγκεκριμένο ρόλο να σταματήσει τον Navarro. Με την Siena είχε μια συνολικά εξαιρετική εμφάνιση. Τα νούμερα του σε 29 λεπτά συμμετοχής ήταν 17 πόντοι, με 6 στα 7 δίποντα, 5 στις 7 βολές, 6 rebounds, 2 τελικές πάσες, 2 κλεψίματα, 3 λάθη, 1 κόψιμο. Και ιδού ο MVP.     

Ο Διαμαντίδης που μοίρασε 9 τελικές πάσες έκανε ότι έπρεπε και ο Φώτσης ήταν εξαιρετικός (14 πόντοι). Αν και με κάποια αχρείαστα λάθη καλός και ο Batiste με 16 πόντους και 7 rebound. Όλοι οι υπόλοιποι προσέφεραν άλλος λιγότερα άλλος περισσότερα. Πολύ καλός και ο Βουγιούκας που πέτυχε το πρώτο συναισθηματικό καλάθι αντιστροφής της ψυχολογίας για την ομάδα του.   

Αλλά επαναλαμβάνω ο Παναθηναϊκός αυτός είναι πνευματικά πολύ δυνατός και ξέρει να κερδίζει σαν ομάδα. Σε μια χρονιά που είναι και μεταβατική, με την έννοια ότι χτίζει και την ομάδα για το μέλλον με νέους παίκτες (Καλάθης, Βουγιούκας) και προσθήκες άλλων (Sato, Maric)  μετά την αποχώρηση του Jaskevitsius, Pekovic και Σπανούλη!  

Σε τέτοια χρονιά με μεγάλες αλλαγές σε πολλά επίπεδα το να πηγαίνεις στον τελικό της Euroleague σημαίνει ότι τα θεμέλια της ομάδας είναι στέρεα. Σημαίνει ότι ο Παναθηναϊκός δεν είναι οι παίκτες του ή προπονητής του ή ακόμα η διοίκηση του. ΕΙΝΑΙ Η ΟΜΑΔΑ.      

Ο Παναθηναϊκός φάνηκε συνεπής στο ραντεβού του στην "επέτειο" της κατάκτησης της Ευρωλίγκα του 2007 και θα διεκδικήσει το τρόπαιο την Κυριακή στον τελικό. Μπορεί να κερδίσει μπορεί και να χάσει. Αλλά σίγουρα για να κερδίσει το τρόπαιο όποιος από τους άλλους δύο προκριθεί στον τελικό θα πρέπει να είναι καλύτερος για να τον νικήσει.

Τί πρέπει να δείτε στο Final-4

Του Τάκη Πανούλια
06/05/2011

Για πολλούς το Final Four στην Barcelona θεωρείται ίσως το καλύτερο. Ποιος ξέρει εκ των προτέρων τέτοια πράγματα που έλεγε και ο Proximo στην ταινία Gladiator. Παναθηναϊκός εναντίον Siena και Maccabi εναντίον Real. Καθίστε αναπαυτικά στην τηλεόραση όσοι άτυχοι δεν είστε στο γήπεδο και θαυμάστε σίγουρα το πιο αμφίρροπο Final Four των τελευταίων ετών λέω εγώ.

Υπάρχουν πολλές και σημαντικές εικόνες που θα περάσουν μπροστά από τα μάτια σας. Άλλες θα σας εντυπωσιάσουν, άλλες θα περάσουν απαρατήρητες. Ο κάθε θεατής θα τις αξιολογήσει σύμφωνα με τα δικά του κριτήρια και προτιμήσεις.

Η αλήθεια είναι πως το μπάσκετ, σε αντίθεση με το ποδόσφαιρο, είναι πιο πολύπλοκο άθλημα, και δεν είναι εύκολο λόγω της ταχύτητας του αλλά και του πλάνου της κάμερας (για τους τηλεθεατές), να κατανοήσει ο θεατής όλες τις πληροφορίες.

Εμείς θα κάνουμε μια προσπάθεια να σας δώσουμε ένα "σκονάκι″ για να είστε προετοιμασμένοι καλύτερα στο τι θα δείτε.

Στο Παναθηναϊκός vs Siena      

Οι scouters του μαγικού κόσμου του NBA θα έχουν τα μάτια τους στους ελεύθερους McCalebb - Hairston της Siena και τον Sato του ΠΑΟ. Επίσης θα παρακολουθήσουν την πρόοδο του Καλάθη και του Rakovic που τα δικαιώματα τους ανήκουν ήδη σε ομάδες του NBA. Όλοι οι υπόλοιποι θα θαυμάσουμε τον Δημήτρη Διαμαντίδη τον παίκτη-ορχήστρα.

Από τον Παναθηναϊκό

Ο Δημήτρης Διαμαντίδης κάνει την καλύτερη του χρονιά συνολικά στην Euroleague και πάει ολοταχώς για MVP. Παραμένει ασύγκριτος αμυντικά αλλά φέτος έχει ανεβάσει ταχύτητα και στο επιθετικό παιχνίδι και ψάχνει και επιθέσεις για τον εαυτό του. Τα νούμερα του είναι 12.6 πόντοι, 6 assists, 4 rebound, 1.6 κλεψίματα, 3 λάθη, 53% στα 2-ποντα και 38% στα 3-ποντα ανά αγώνα.

Αξίζει να δείτε πως καθοδηγεί την ομάδα του, κυρίως την οξυδέρκεια του στο pick and roll. Μαζί με τον Batiste κάνουν την συνεργασία στο high pick΄n roll να φαίνεται τόσο απλή όσο στο playstation.

O Batiste με τον εξαιρετικό τρόπο που "ρολάρει″ στο καλάθι είναι και ο πρώτος σκόρερ του τριφυλλιού με 13 πόντους ανά αγώνα με 58% ποσοστό επιτυχίας. Ακολουθείστε τον με τα μάτια σας μετά από κάθε screen στην μπάλα. Τα τελειώματα του είναι για σεμινάριο και έχει και μερικά alley-oop μαγεία.

Δείτε τον τρόπο που εκμεταλλεύεται τα screen μακριά από την μπάλα o Nicholas και εκτελεί με ταχύτητα, επιδεξιότητα και ευστοχία  (10 πόντοι ανά αγώνα με 42%). Ο Παναθηναϊκός άλλωστε είναι η δεύτερη πιο εύστοχη ομάδα στην Euroleague με 37.5%.

Αν δείτε τον Αντώνη τον Φώτση να ευστοχεί σε σουτ στατικά μετά από πάσα, που προέρχονται από παίκτη που έχει κάνει διείσδυση, τότε χαμογελάστε. Οι πράσινοι είναι σε καλό δρόμο. Με 8 πόντους μ.ο με ποσοστό 53% εντός παιδιάς και 40% στα τρίποντα, 5 rebound σε 23 λεπτά ο Φώτσης κάνει πολύ καλή χρονιά. Όταν είναι εύστοχος από μακριά η αντίπαλη άμυνα απλώνεται και ανοίγει διαδρόμους στο καλάθι για το διάσημο πλέον pick and roll και τα ποσταρίσματα του Zeljko Obradovic.

Ο Romain Sato δεν έχει την καλύτερη απόδοση στην πρώτη του χρονιά με τον Παναθηναϊκό αλλά αξίζει να παρατηρήσετε ότι η ενέργεια που βγάζει σε κάθε τομέα του παιχνιδιού είναι απίστευτη. Μπορεί επίσης να προσφέρει και βραδιές σε ρόλο πρωταγωνιστή όπως αυτή στο δεύτερο παιχνίδι της σειράς με την Barcelona. Προσφέρει 8.9 πόντους, 3.7 rebound ανά παιχνίδι.

Ακόμα παρακολουθήστε τον τρόπο με τον οποίο χειρίζεται την μπάλα ο Καλάθης σαν να είναι κολλημένη στα χέρια του. Αν απειλεί γίνεται και πολύ καλός πασέρ. Στο transition είναι εξαιρετικός.
Το πόσο πολύπλευρος είναι ο Τσαρτσαρής την ικανότητα του  Περπέρογλου σε post ups, διεισδύσεις και μακρινό σουτ (αν είχαμε περισσότερη σταθερότητα).

Παίκτες ρόλου ο Βουγιούκας, ο Tepic και ο Καιμακόγλου, μπορεί να αποτελέσουν κρυφά χαρτιά.

Ο Maric αν δεν προερχόταν από πολύμηνο και σοβαρό τραυματισμό θα ήταν από τους κορυφαίους. Ψηλός με καλές κινήσεις και καλή αντίληψη. Η βελτίωση του στον Παναθηναϊκό ήταν σίγουρη αλλά η ετοιμότητα του είναι ένα ερωτηματικό.

Οι επιθετικές συνεργασίες του Παναθηναϊκού φαίνονται απλές με κύριο άξονα το screen στην μπάλα και το παιχνίδι στο post. Η εκτέλεση όμως, οι γωνίες, οι αυτοματισμοί, η ακρίβεια είναι προϊόν δουλειάς. Τα baseline screens δεν είναι τόσο συχνά αλλά αποτελεσματικά όταν εμφανίζονται.

Το αμυντικό παιχνίδι θα έχει εναλλαγές man-to-man και ζώνη αλλά θα είναι με υπομονή και όσο περνά ο χρόνος θα γίνεται πιο ποιητική. 

Από την Siena

Η Siena έχει τρεις σωματοφύλακες στο σκοράρισμα τους  Kaukenas (12.2 μ.ο), Lavrinovic (11.8 μ.ο) και Bo McCalebb (12 μ.ο) που τελειώνουν τις περισσότερες επιθέσεις με σουτ ή πάσα και έχουν κοντά στους 12 πόντους ο καθένας.

Δείτε πως ο πιο κοντός παίκτης στο Final Four  ο Bo McCalebb (μαζί με τον Derrick Sharp) με ύψος 1.83 τελειώνει τις περισσότερες φάσεις του (72.0 των συνολικών) κοντά στο καλάθι με εντυπωσιακό τρόπο. Εκρηκτικό πρώτο βήμα και με καλό διάβασμα. Τα συνολικά του νούμερα είναι   12 πόντοι, 2.2 rebounds, 2.2 assists, 2 κλεψίματα, 57.6% στα δίποντα, 46.7% στα τρίποντα και 86% στις βολές. Είπατε τίποτα; Απλά δεν ξέρουμε το επίπεδο ετοιμότητας του μετά τον τραυματισμό που τον ταλαιπώρησε.

Δείτε ότι από τα τέσσερα guards της ιταλικής ομάδας δηλαδή  τους Jaric, Ζήση, Kaukenas and McCalebb να κατευθύνουν το παιχνίδι της ομάδας τους με διαφορετικό στυλ ο καθένας με τον πρώτο να αποτελεί κατάλληλο matchup για τον Δημήτρη Διαμαντίδη.

Παρατηρήστε τον Kaukenas να πυροβολεί από τα  screens στην μπάλα και να περνά αέρινα σε διεισδύσεις και από τις δύο πλευρές. Άλλωστε και η Siena αρέσκεται στο παιχνίδι του   pick and roll. Προσωπικό νομίζω ότι το έπαιζε καλύτερα με τον Terrell McIntyre.

Ο Ζήσης είναι ο κλασικός παίκτης του προπονητή. Έτρεξε με επιτυχία την ομάδα του κατά την απουσία του McCalebb. Προσφέρει 6 πόντους και 2.9 τελικές πάσες. Προσφέρει προπάντων ηρεμία και οργάνωση.

Μην χάσετε την ευκαιρία να μελετήσετε τις κινήσεις του Lavrinovic που είναι πολύ κινητικός παίκτης, ένα υβρίδιο μεταξύ Power Forward και Center. Παίζει καλά με πρόσωπο αλλά και επιχειρεί σουτ από το pick/pop (screen στην μπάλα και κίνηση προς τα έξω). Εκτός από τους 11.8 πόντους παίρνει και 5.1 rebounds, δίνει 1.1 τελική πάσα, ενώ έχει 52.3% στα δίποντα, 32.2% στα τρίποντα και 75.7% στις βολές.

Ο Rakovic σε 16 λεπτά συμμετοχής προσφέρει (8 πόντους με ποσοστό 58% και 3.5 rebound. Μοιάζει περισσότερο με biker αλλά κάνει καλά την δουλειά του. Θα ρίξει και το (μπασκετικό) ξύλο του αν χρειαστεί.

Δείτε την κόμμωση αλλά Varejao του Stonerook αλλά μην τον μισήσετε για αυτό. Είναι πολύ πιο καλός παίκτης από όσο δείχνει και με υψηλό μπασκετικό I.Q. Παίκτης κλειδί στην άμυνα, καλός rebounder, και απειλεί και από μακριά.

Οι ψηλοί της Siena δεν είναι τόσο καλοί παίκτες στο post up παιχνίδι αλλά πολύ καλός είναι το τριάρι τους ο Hairston (8.6 πόντοι με ποσοστό 51%) που έκανε τεράστια ζημιά στον Ολυμπιακό.

Ο David Moss (7.5 πόντοι με 49%, και 43% στα τρίποντα) είναι ένας πολύ αξιόλογος παίκτης και ρόλους θα έχουν οι Carraretto, Ress.
Το παιχνίδι της στην επίθεση θα έχει και pick and roll λίγο post up παιχνίδι από τους ψηλούς (centers), σε αντίθεση με τα τριάρια (Hairston και Moss) και τον Lavrinovic.

Στην άμυνα λίγη ζώνη δεν θα τους βλάψει, και μάλλον θα την δούμε, αλλά κατά βάση man to man για να τρέξουν και στο επιθετικό transition.

Στο Maccabi vs Real

Οι scouters του μαγικού κόσμου του NBA θα έχουν τα μάτια τους στους ελεύθερους Pargo, Hendrix. Επίσης θα παρακολουθήσουν την πρόοδο του Σοφοκλή, και Eliyahu από την Maccabi και των Llull και Tomic, που τα δικαιώματα τους ανήκουν ήδη σε ομάδες του NBA αλλά και του πολύ ταλαντούχου κύριου Mirotic που θα είναι(;) στο draft του NBA.

Από την Maccabi

Αν και είναι η ομάδα με τον μεγαλύτερο μέσο όρο πόντων ανά κατοχή, απολαύστε την ομάδα του λαού και του David Blatt να παίζει άμυνα.

Μην χάσετε το highlight κάρφωμα του Jeremy Pargo (13 πόντοι με 47%, 4 assists, 3.5 rebound και 1 Κλέψιμο σε 29 λεπτά. Δεν  μπορεί να μας στερήσει σε τέτοια παιχνίδια ένα από τα υπέροχα καρφώματα του. Εκρηκτικός παίκτης δείτε τον, τρομερός στο ένας εναντίον ενός.

Δεν θα δείτε τον Perkins την μεγάλη απώλεια της Maccabi στο τρίτο παιχνίδι της σειράς των ημιτελικών.  Μαζί με τον Pargo αποτελούσαν ένα εκπληκτικό δίδυμο στο backcourt της ομάδας τους.

Απολαύστε το δικό μας παιδί τον Σοφοκλή Σκορτσιανίτη (Big Sofo) που ξενιτεύτηκε και βρήκε την υγεία του να παίζει στο low post. Με 12.3 ποντάκια και ποσοστό 59% μόλις σε 20 λεπτά συμμετοχής. Τεράστιος όγκος με σπάνια για τέτοια κιλά ταχύτητα.

Ο Eliyahu αξίζει της προσοχής σας γιατί είναι πολύ αθλητικός και κινητικός. Κόβει διαρκώς στο καλάθι και πετυχαίνει πόντους με κοντινά κάτι σαν σουτ (11 πόντοι με το άριστο 62%  4 rebounds σε 22 λεπτά συμμετοχής).

Αν δείτε τον Eidson, να κάνει δύο κλεψίματα να ξέρετε ότι θα ξεπεράσει το ρεκόρ του Διαμαντίδη με 52 κλεψίματα που έκανε την περίοδο 2006-07. καλός σουτέρ ειδικά από ντρίπλα και θα βοηθήσει τον Pargo. Έχει 9 πόντους, 4 rebound, 4 assists και 2.6 κλεψίματα ανά αγώνα.

Ο παλιός Bluthenthal  και προσφάτως David Blu (αφού έτσι του αρέσει) παραμένει καλός σουτέρ, ο Macvan και Hendrix δίνουν πολύτιμες λύσεις από τον πάγκο.

Η Maccabi θα θελήσει να ανεβάσει τον ρυθμό και θα θελήσει να τρέξει. Screen μακριά από την μπάλα και isolations (Pargo-Σκορτσιανίτης) είναι πολύ πιθανά.

Στην άμυνα θα έχουμε και ζώνες και εδώ. Άλλωστε η Real στην Euroleague δεν σουτάρει καλά σε αντίθεση με το πρωτάθλημα που τα καταφέρνει καλύτερα.

Από την Real

Δείτε την ταχύτητα εκτέλεσης του εξαιρετικού guard Sergio Llull που είναι ο πρώτος σκόρερ της  Real με 11.5 πόντους. Πολύ καλός στο ένας εναντίον ενός αν και φέτος έχει επιβαρυνθεί περισσότερο και με την οργάνωση του παιχνιδιού.

Αν θέλετε να δείτε ένα καθαρό point guard (playmaker όπως θα λέγαμε παλιά) ο Pablo Prigioni είναι αυτός. Δεν είναι στα καλύτερα του αλλά παραμένει αξιόπιστος. Παίκτης που πασάρει πολύ περισσότερο από ότι σουτάρει.

Ο Sergio Rodriquez (έχει παίξει NBA) συμπληρώνει το τρίο και προσφέρει 7 πόντους  και 3.3 τελικές πάσες σε 19 λεπτά.

Ο Shooting Guard Clay Tucker (με 9.3 πόντους μ.ο) είναι ικανός σκόρερ που βγαίνει συνήθως από τα screen και εκτελεί με σουτ από ντρίπλα.

Αν και μόλις στα είκοσι του ο Mirotic και έρχεται από τον πάγκο έχει πολύ καλά νούμερα (7 πόντους, 3 rebound, 57.6  στα δίποντα, 44% στα τρίποντα!. Λόγω της πολύ καλής παρουσίας του Mirotic έχει εκτοπιστεί ο πολυσύνθετος Velickovic.

Άλλωστε ο Mirotic μπορεί να είναι μόλις ο δεύτερος παίκτης που θα πάρει τον τίτλο της Euroleague και το βραβείο του καλύτερου ανερχόμενου παίκτη στην ίδια περίοδο μετά τον Rubio που το πέτυχε πέρυσι.

Τα post-ups της Real είναι βασικό κομμάτι στο παιχνίδι της. Τότε συνήθως θα δείτε την μπάλα στα χέρια του γίγαντα Tomic που έχει καλό ρεπερτόριο κινήσεων. Απαλές κινήσεις παρά το ύψος του περισσότερο τεχνικός παρά δυναμικός!

Ο Power Forward Felipe Reyes (με 8.4 πόντους και 5.2 rebound ανά αγώνα) παραμένει δυναμικός όπως πάντα και επικίνδυνος στο σουτ από μέση απόσταση.

Ο D'or Fisher είναι πολύτιμος και συνεισφέρει 6.5 πόντους σε ποσοστό 58% και 6 rebound ανά αγώνα. Όπως και ο Carlos Suarez που ξεκινά στο SF με το σουτ το και τα rebound του.

Αν παίξει δείτε με δέος τον πανύψηλο  Begic που βλέπει τον κόσμο από τα 2.20 και είναι ο ψηλότερος παίκτης του Final Four.

Στην επίθεση το παιχνίδι στο post είναι βασικό. Μετά πάσες από μέσα προς τα έξω για σουτ. Καλό γύρισμα με γρήγορες πάσες και transition όποτε είναι πιθανόν.

Στην άμυνα σκληρό παιχνίδι μέσα στην ρακέτα και κλειστές σχετικά άμυνες δίνοντας το μακρινό σουτ.

Οι προπονητές

Δείτε τον προπονητή μύθο Zeljko Obradovic με 7 τίτλους να κατευθύνει με την εμπειρία και την οξυδέρκεια την ομάδα του από τον πάγκο καθώς είναι μάστορας στην τακτική. Μετά το 1-4 των ημιτελικών δεν μπορεί παρά να περιμένουμε να έχει ετοιμάσει αρκετές εκπλήξεις μαζί με τον Ιτούδη. Οι εναλλαγές της άμυνας από man-to-man σε ζώνη και αντίστροφα είναι μια πιθανή επιλογή. Θα χειριστεί το υλικό του άριστα βάζοντας πάντα τον κατάλληλο παίκτη την σωστή στιγμή. Αν κάτι δεν πάει καλά θα το δείτε στο χώμα του…θα είναι κόκκινο!

Ο Simone Pianigiani δεν θέλει να γίνει η Montepaschi Siena η πρώτη ομάδα που έχει πάει σε τέσσερα Final Four και δεν έχει φθάσει στο τελικό.  Τώρα είναι μαζί με τον Άρη με τρεις αποτυχημένες απόπειρες. Είναι πολύ καλός προπονητής και πλέον έμπειρος. Μπορεί να συναγωνιστεί τα "μεγάλα″ παιδιά. Θα θελήσει να πιέσει στα όρια του φάουλ, να τρέξει τον Παναθηναϊκό και να πάει σε ένας εναντίον ενός καταστάσεις. Στα mind games προσπαθεί να στείλει τον τίτλο του φαβορί στον Παναθηναϊκό και να κοιμίσει τους πρασίνους λέγοντας πάντοτε τα καλύτερα για τον αντίπαλο.

Ο David Blatt είναι πολύ καλός την τακτική και αμυντικά στήνει καλά της ομάδες του. Έχοντας και επιθετική ισχύ η ομάδα του αρέσκεται στο να τρέχει το ανοιχτό γήπεδο. Θα δοκιμάσει και ζώνες στην άμυνα. Στην επίθεση θα χρησιμοποιήσει διάφορα screen για να κάνει την δουλειά του. Θα δώσει αρκετά την μπάλα στα χέρια του Pargo.

Ο Emanuele Molin είναι rookie σαν πρώτος προπονητής στην διοργάνωση. Συνεχίζει το πλάνο του Ettore Messina και στα θετικά του ότι έφερε την ομάδα στο Final Four μετά από 15 χρόνια. Θα προσπαθήσει να αιφνιδιάσει και έχει ήδη κερδίσει ότι δεν γίνεται πολύς ντόρος για την Real. Έχει ομάδα με μεγάλο roster και μπορεί να το εκμεταλλευτεί.


Εύχομαι να δούμε ποιοτικό μπάσκετ και να κερδίσουμε πάντα οι καλύτεροι. Σαφώς και τα θέλουμε όλα δικά μας!

Το παιχνίδι με τα παράδοξα

Του Τάκη Πανούλια
18/04/2011

Ο Ολυμπιακός νίκησε τον Παναθηναϊκό και μετά από πολλά χρόνια (περίοδο 1999/2000), πέτυχε το 2-0 απέναντι στους μόνιμους πρωταθλητές Ελλάδας. Παράλληλα με την νίκη αυτή θα τελειώσει αήττητος την κανονική περίοδο πράγμα που δεν έχει συμβεί στην Α1 (από καταβολής πρωταθλήματος ΕΣΑΚΕ την περίοδο 1991-92).  

Οι δύο μονομάχοι έφθασαν κοντά να το πραγματοποιήσουν τις δύο προηγούμενες χρονιές αλλά τελείωσαν με 25-1 χάνοντας ο ένας στην έδρα του άλλου.  

Η νίκη αυτή απορροφά πολλούς από τους κραδασμούς στο οικοδόμημα του Ολυμπιακού μετά τον αποκλεισμό από το Final 4 της Euroleague από τη Montepaschi Siena. Δεν συμμερίζομαι την άποψη ότι ο Ολυμπιακός έτσι και αλλιώς είχε σαν πρώτο και βασικό στόχο το πρωτάθλημα.  

Αν θέλουμε να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους οι πραγματικά μεγάλες ομάδες, διεκδικούν τα πάντα. Απλά αφότου αποκλείστηκε από την Ευρωλίγκα, ο μεγάλος στόχος που απέμεινε είναι το ελληνικό πρωτάθλημα και στην συνέχεια το κύπελλο. Επομένως το κίνητρο στο συγκεκριμένο ματς ήταν για τους κόκκινους μεγαλύτερο αλλά το ίδιο και η πίεση. Τώρα αν θα κοιτάξουν να επωφεληθούν στην πορεία από την φθορά και την κούραση του Παναθηναϊκού από το κυνήγι και των τριών τίτλων αυτό είναι κάτι απόλυτα φυσιολογικό.  

Στο παιχνίδι τώρα έχουμε πολλά και περίεργα.  
· Δεν μπορείς να πεις πως ο Yotam Halperin είναι στην πρώτη γραμμή των πλάνων του προπονητή του. Γενικά σε μεγάλα παιχνίδια στον Ολυμπιακό δεν θυμόμαστε να είχε ανάλογη απόδοση. Με 25 πόντους, 8 στα 13 σουτ εντός παιδιάς (6/9 τρίποντα) ήταν ο καταλύτης του παιχνιδιού από πλευράς Ολυμπιακού. Ίσως και η ομάδα του να τον έχει αδικήσει λίγο αυτά τα χρόνια γιατί παραμένει ένας εξαιρετικός σουτέρ.

· Ο Παναθηναϊκός δεν χάνει σχεδόν ποτέ όταν έχει σε πολύ καλή μέρα τον Δημήτρη Διαμαντίδη. Μιλάμε για μια από τις καλύτερες επιδόσεις της περιόδου με 21 πόντους με 8 στα 13 εντός παιδιάς (και αυτός), 7 rebounds και 6 assists. Αυτό και αν είναι παράδοξο.

· Μετά από ένα ημίχρονο με αρκετά air ball στο δεύτερο έμπαιναν από τα αράουτ και τα σουτ με ταμπλό του Teodosic έως το σουτ υψικάμινος του Halperin. Δείγμα ότι το σουτ θέλει καμιά φορά και λίγο τύχη, αλλά σίγουρα είναι προϊόν καλής ψυχολογίας που είναι μεταδοτική σε μια ομάδα.

· Ο Teodosic που ξεκίνησε στον άσσο ήταν πολύ καλός οργανωτικά πράγμα που δεν είχαμε δει καθόλου στην φετινή περίοδο. Αυτό βοήθησε να πάρει διαφορά στην αρχή ο Ολυμπιακός και ήταν από τις εμπνεύσεις που βγήκαν στο στον προπονητή του. Αντίθετα χρησιμοποίηση του Keselj απέτυχε και ο νεαρός παίκτης ήταν και πάλι αόρατος.

· Αυτός και ο Tepic από πλευράς Παναθηναϊκού εξακολουθούν να μην εκμεταλλεύονται τις ευκαιρίες των προπονητών τους στο ελάχιστο. Εκτός κλίματος, με εύθραυστη ψυχολογία δεν δίνουν τίποτα από αυτά που θέλουν να πάρουν οι προπονητές τους για να μεγαλώσουν το rotation. Εδώ το παράδοξο δεν είναι η απόδοση τους αλλά ότι ο ένας ξεκίνησε και ο άλλος έπαιξε όσο έπαιξε. Ο Tepic μάλιστα "έφαγε" χρόνο από τον Sato που και σε κακή μέρα προσφέρει περισσότερα.

· Αν και είναι ξεκάθαρο ότι ο Διαμαντίδης και ο πάγκος του Παναθηναϊκού ήθελαν παράταση όταν οι "πράσινοι" κέρδισαν το επιθετικό ριμπάουντ από την ηθελημένα άστοχη βολή του αρχηγού τους, επιχείρησαν επίθεση!!! Αν είχαν αποφασίσει να στείλουν το παιχνίδι στην παράταση έπρεπε να κρατήσουν την μπάλα.

Εκτός και αν σκέφτηκαν γρήγορη επίθεση με τρίποντο και άμεσο φάουλ για να διεκδικήσουν τις όποιες πιθανότητες τους στον κανονικό αγώνα (;). Από την αντίδραση με την λήξη έδειχναν ότι μάλλον ήθελαν το πρώτο σενάριο και ο Διαμαντίδης ή παρασύρθηκε ή σκέφτηκε το δεύτερο σε μια στιγμιαία αναλαμπή δεύτερης σκέψης!

· Το γεγονός ότι ο Σπανούλης ήταν τραυματίας και είχε χάσει προπονήσεις οδήγησε στην απουσία του από την βασική πεντάδα. Η παρατεταμένη χρησιμοποίηση του στο τέλος, όπου και παραλίγο να αποβεί μοιραίος για την ομάδα του, είναι κάτι που σηκώνει αρκετή κουβέντα.

· Η αντιμετώπιση του pick and roll από τον Ivkovic δεν ήταν κακή έμπνευση (2 εναντίον 2), και τις περισσότερες φορές παραλίγο να φέρει σε πέρας την αποστολή της. Παραλίγο όμως, γιατί η οξυδέρκεια του Διαμαντίδη και η αποφασιστικότητα του Batiste με κάποιο τρόπο ολοκλήρωναν την συνεργασία και έβαλαν τον Παναθηναϊκό στο παιχνίδι και την νίκη.

· Δύο συνεχόμενες λάθος επαναφορές από την τελική γραμμή για την ομάδα του τριφυλλιού δεν θυμάμαι σε όλη την εποχή Obradovic. Δείγμα έλλειψης αυτοσυγκέντρωσης στο παιχνίδι των "πρασίνων" όπως και τα πολλά επιθετικά rebounds του αντιπάλου ειδικά στα πρώτα τρία δεκάλεπτα.

· Η ατμόσφαιρα στο ΣΕΦ ήταν εξαιρετική, χωρίς να γίνει το παραμικρό. Άρα σε δύο παιχνίδια αυτής της περιόδου έχουμε παιχνίδια χωρίς έκτροπα πράγμα ενθαρρυντικό. Τώρα θα μου πείτε γιατί το προφανές το λέμε παράδοξο; Ελάτε τώρα στην Ελλάδα ζούμε. Απλά θα περιμένουμε την ίδια συμπεριφορά και σε παιχνίδια που θα κρίνουν τίτλο.  

Γενικά το πρώτο ημίχρονο προδιέθετε σε παιχνίδι καρμπόν από τον πρώτο γύρο αλλά στην συνέχεια είχαμε αλλαγή σκηνικού και τελικά έγινε ένα ενδιαφέρον παιχνίδι. Επιμένω ότι η ποιότητα των ομάδων μπορεί να μας προσφέρει περισσότερες συγκινήσεις και κυρίως καλύτερο θέαμα.  

Έχουμε όμως δρόμο ακόμα και πολλά παιχνίδια που θα έχουν τρομερό ενδιαφέρον τόσο τακτικά, στην μονομαχία των κουμπάρων, όσο και από πλευράς καθαρού μπασκετικού θεάματος από την ποιότητα των παικτών και στα δύο στρατόπεδα.

Η εκδίκηση των φιλοξενούμενων!

Του Τάκη Πανούλια
25/03/2011  

Δεν υπήρξε κανένας σεβασμός από τους τέσσερις φιλοξενούμενους στα τέσσερα παιχνίδια των Playoffs της Euroleague. Δύο ημέρες μετά την "άσχημη" φιλοξενία των οικοδεσποτών, επανήλθαν δριμύτεροι και προετοιμασμένοι καλύτερα, άλλοι κάνοντας μερεμέτια (Παναθηναϊκός, Maccabi, Valencia) και άλλοι ολοκληρωτικό makeover (Siena).  

Μετά από τόση ένταση και καταιγισμό από μπάσκετ δεν είναι εύκολο να κάνεις σπουδαίες αναλύσεις. Αλλά δικαιωνόμαστε σε αυτό που είχαμε τονίσει, πριν ξεκινήσουν οι σειρές, ότι κάθε πρόβλεψη είναι επικίνδυνη. Ου προβλέψεις λοιπόν γιατί θα πέσεις έξω και θα αμαρτήσεις.  

Απλά μπορούμε να κάνουμε ορισμένες επισημάνσεις που θα αποτελέσουν τροφή για σκέψη στο μέλλον. Να επανεξετάσουμε ορισμένες κουραστικές φράσεις, ιδέες και πεποιθήσεις που παίρνουν την μορφή κλισέ (cliché). Πράγματα προβλέψιμα που δεν είναι τεκμηριωμένα αλλά ακούγονται θαρρείς και είναι φράσεις από το Ευαγγέλιο.  

Το πρώτο παιχνίδι είναι η ευκαιρία για break από την φιλοξενούμενη ομάδα. Πρώτο παιχνίδι των ζευγαριών 4-0. Δεύτερο παιχνίδι των ζευγαριών 0-4. Πως είπατε; Ποια είναι η αλήθεια σε αντίθεση με αυτήν την σοφιστεία.  

Μεταξύ δύο ισοδύναμων (ή ακόμα και περίπου ισοδύναμων) ομάδων είναι δύσκολο να κάνεις συνεχόμενες νίκες. Προσέξτε δεν έγραψα πουθενά την λέξη αποκλείεται. Απλά είναι δύσκολο οπότε εγκυμονεί το σπάσιμο της έδρας που και αυτό δεν είναι εύκολο, κάθε άλλο. Σε περίπτωση που τα ζευγάρια έχουν διαφορά δυναμικότητας είναι περισσότερο πιθανό.  

Η πραγματικότητα είναι ότι αν μια ομάδα κάνει το 2-0 δεν προκρίνεται αυτόματα αλλά αναγκάζει την αντίπαλη ομάδα να κερδίσει απαραίτητα τρία συνεχόμενα παιχνίδια για να προκριθεί πλέον.  

Αφού το να κερδίσεις δύο συνεχόμενα παιχνίδια είναι δύσκολο φανταστείτε πόσο μάλλον να κερδίσεις τρία. Να θέλεις τρία και ο αντίπαλος σου μόνο ένα. Στις δύο προηγούμενες περιόδους που καθιερώθηκε το best-of-five στα Playoffs καμιά ομάδα που βρέθηκε να χάνει με 2-0 δεν πέρασε.  

Ένα άλλο πράγμα που το ακούστηκε αρκετές φορές ήταν ότι ο Ολυμπιακός σίγουρα πρέπει να ξεχάσει το πρώτο παιχνίδι με την Siena και να μην θεωρήσει την νίκη δεδομένη στο δεύτερο αγώνα. Μετά όλοι βροντοφώναζαν ότι δεν θα το αφήσει να συμβεί ο Duda με την εμπειρία του. Μα δεν θα παίξει ο Ivkovic καλοί μου φίλοι, αλλά οι παίκτες.  

Μετά από όσα άκουσαν, διάβασαν και πιθανόν αισθάνθηκαν θέλει πολύ, μα πολύ, πνευματική δουλειά για να ξανασυγκεντρωθείς στον στόχο σου. Ο Ivkovic σαφώς και ήταν συγκεντρωμένος και φοβόταν να μην γίνει αυτό που έγινε. Προφανώς και το επεσήμανε στους παίκτες του. Τώρα θα προσπαθήσει να χρησιμοποιήσει αυτή την ήττα σαν μάθημα για να κάνει αυτός το διπλό μέσα στην Ιταλία.  

Εξάλλου δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ ότι στην εξίσωση ενός αγώνα υπάρχει και ο παράγοντας αντίπαλος. Ο Pianigiani και οι παίκτες του λέτε να μην έχουν εγωισμό και ικανότητες; Δεν γίνεται πάντα αυτό που θέλουμε…να το μπορούμε κιόλας. Το να σχεδιάζουμε την στρατηγική μας έως το να εφαρμοστεί στην πράξη είναι δύο διαφορετικά πράγματα.  

Σε τελική ανάλυση ούτε οι γηπεδούχοι και στις τέσσερις αναμετρήσεις αποκλείστηκαν ούτε οι φιλοξενούμενοι πέρασαν. Απλά τα πράγματα έγιναν ακόμα περισσότερο πολύπλοκα. Αυτό είναι καλό γιατί έχουμε σειρές με συναρπαστικά και απρόβλεπτα παιχνίδια που θα μας προσφέρουν απλόχερα συγκινήσεις. Προσωπικά θεωρώ ότι ο Ολυμπιακός έχει πάλι τις πιθανότητες με το μέρος του, ενώ Παναθηναϊκός και Barcelona είναι 50-50 πλέον.  

Μια άλλη κουβέντα που ακούστηκε πολλές φορές ήταν αν μπορεί μια ομάδα να κάνει δύο πολύ καλά συνεχόμενα παιχνίδια μέσα στην έδρα του αντιπάλου. Δεν χρειάζεται και το δεύτερο παιχνίδι να είναι εξίσου όμορφο αλλά να απλά να κάνεις την δουλειά. Να κερδίσεις έστω και με έναν πόντο με άμυνες γεμάτες αυταπάρνηση, με μάχες σώμα με σώμα με προσωπικά καλάθια. Δεν παίρνεις πόντους για το καλλιτεχνικό μέρος στο μπάσκετ όπως στο καλλιτεχνικό πατινάζ οπότε ακόμα και μια χαμένη μπάλα να κερδίσεις μπορεί να σου δώσει τη νίκη.  

Το έχουμε ξαναγράψει τα ομαδικά αθλήματα με μπάλα είναι χαοτικά. Δεν ξέρεις ποια αρχική συνθήκη θα σε οδηγήσει στην νίκη ή στην ήττα. Τα συστήματα επιθετικά και αμυντικά, προσπαθούν να βάλουν τάξη στο χάος και να δημιουργήσουν αυτοματισμούς που σίγουρα είναι πολύ αποτελεσματικά.  

Αλλά η ροή του παιχνιδιού, η αλληλουχία των φάσεων, το τέμπο του αγώνα, ο χρόνος που πιέζει, οι αποστάσεις και ο συγχρονισμός δεν τιθασεύονται πάντοτε. Εδικά σε παιχνίδια κλειστά και μεγάλης σημασίας.  

Δεν γίνεται να χορογραφηθεί τόσο εύκολα το μπάσκετ σε τέτοιο βαθμό που να μην βασίζεται στην έμπνευση της στιγμής, στον αυτοματισμό που καθορίζεται από το επίπεδο τεχνικής του παίκτη καθώς και την μεταβλητότητα της κίνησης και της ταχύτητας αντίδρασης του. Επομένως στο τέλος θα κερδίσουν οι ομάδες με τα περισσότερα αποθέματα τεχνικής, τακτικής και ψυχολογίας.  

Οι σειρές δείχνουν να έχουν πολύ δρόμο μπροστά τους και ήδη το 3-0 αποκλείστηκε σαν πιθανότητα και στα τέσσερα ζευγάρια. Πάρτε μια ανάσα για λίγες ημέρες και επανερχόμαστε την επόμενη εβδομάδα με ζωντανή δράση από τα playoffs της Euroleague.

Στο μεταξύ θα αναλύσουμε περισσότερο το τι έγινε και πως θα πρέπει να αντιδράσουν οι ομάδες στα νέα δεδομένα.

Θέατρο Euroleague… πράξη 3η

Του Τάκη Πανούλια
05/02/2011  
Οι δύο πρέσβεις του ελληνικού μπάσκετ στην Euroleague δεν κατάφεραν το 2/2 όπως την προηγούμενη εβδομάδα στο Top-16. Ο Ολυμπιακός πήρε την εμφατική νίκη που ήθελε για να παραμείνει στο κυνήγι της πρόκρισης αλλά και της πρώτης θέσης του ομίλου. Μην αμφιβάλετε η ομάδα του Πειραιά είναι ικανή να νικήσει και μέσα στην Τουρκία άσχετα αν προς το παρόν η τουρκική ομάδα δείχνει να έχει το προβάδισμα.

Ο Παναθηναϊκός δεν τα κατάφερε αλλά εξακολουθεί να έχει το πλεονέκτημα στον όμιλο. Οι "πράσινοι" δεν είχαν το πάνω χέρι στο παιχνίδι αλλά μπορούσαν να το κλέψουν στο τέλος με καλύτερες επιλογές. Όπως μπορούσαν κάλλιστα να μην χάσουν με επτά πόντους αν ήταν λίγο προσεκτικοί στην τελευταία επίθεση. Σε αυτή την φάση όλα παίζουν τον ρόλο τους ακόμα και ο ένας πόντος.

Σε γενικές γραμμές από το 3-5 της προηγούμενης εβδομάδας (δηλαδή 3 νίκες για τους γηπεδούχους και 5 για τους φιλοξενούμενους) περάσαμε στο εμφατικό 7-1 για τους γηπεδούχους. Η μόνη φιλοξενούμενη που κέρδισε ήταν η Montepaschi με αναπάντεχο ήρωα τον Michelori με 15 πόντους και 5 ριμπάουντ σε 19 λεπτά συμμετοχής.

Οι Ιταλοί δείχνουν να έχουν σφυγμό και πάλι και με άμυνα που τσάκιζε κόκαλα έδειξαν ότι θα διεκδικήσουν τις πιθανότητες τους έως το τέλος. Τρεις είναι οι αήττητοι πλέον (Barcelona, Real και Fenerbahce) ενώ τρεις επίσης και οι ομάδες που αποχαιρετούν νωρίς τον θεσμό με 0-3 έως τώρα (Partizan, Zalgiris, Roma).  

Στα δικά μας τώρα... Ολυμπιακός...
Τα καλά νέα: Οι πειραιώτες παρά την ήττα τους μέσα στο ΣΕΦ από την Fenerbahce παραμένουν εξαιρετικά δυνατοί στην έδρα τους. Σε αντίθεση με την απόδοση τους στα εκτός έδρας πράγμα που είναι λίγο αφύσικο δεδομένου του ρόστερ της ομάδας. Γενικά ο Ολυμπιακός κέρδισε κατά κράτος την Valencia και την ανάγκασε σε ρόλο κομπάρσου στο παιχνίδι. Με πολύ καλή άμυνα την υποχρέωσε σε πολλά λάθη και το κυριότερο της αφαίρεσε το μεγαλύτερο της πλεονέκτημα από την ημέρα που την ανέλαβε ο Pesic.

Την ηρεμία στο επιθετικό της παιχνίδι που μπορούσε να σου σπάσει τα νεύρα. Από τους ισπανούς ο πιο φορμαρισμένος παίκτης της ο Victor Claver σκόραρε αλλά "έμπαζε" στην άμυνα και οι Martinez και De Colo υστέρησαν στην δημιουργία παιχνιδιού αλλά και τα τελειώματα που συνήθως κάνουν. Η οργάνωση των επιθέσεων πριν από τον αγώνα ήταν και είναι (;) το θέμα για την ομάδα του Ίβκοβιτς.

Ποιός θα πάρει την μπάλα στα χέρια του περισσότερο και θα τρέξει την επίθεση από τους Σπανούλη - Τεόντοσιτς. Μήπως είναι τελικά καλύτερα όταν την τρέχει λίγο και ο Παπαλουκάς; Κυρίως όμως ο Σπανούλης περιόρισε την κατάχρηση της ντρίπλας και ο Τεόντοσιτς την κατάχρηση του σουτ. Γιατί μπορεί και οι δύο να είναι πρώτοι σε assists στην Ευρωλίγκα αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η ομάδα δεν πονούσε στην οργάνωση των επιθέσεων.

Το assist ή λάθος δεν είναι καλός συνδυασμός για ένα point guard. Επίσης ο Τεόντοσιτς πρέπει να πάψει να είναι στόχος στην άμυνα κάθε αντίπαλου προπονητή.  

Οι centers (Μπουρούσης - Nesterovic) για μια ακόμα φορά ήταν εξαιρετικό δίδυμο και συνδυάζουν τα στοιχεία εκείνα για να δώσουν υπεροχή στην θέση του center. Ποιοτικά δεν έχουν σχέση με τους Javtokas, Lishchuk που αν και πέτυχαν πόντους δεν είχαν την ίδια επίδραση στον αγώνα.

Τα κακά νέα: Ο Ολυμπιακός παραμένει μια ομάδα που όταν έχει καθαρό προβάδισμα στο σκορ στα παιχνίδια λειτουργεί καλά, αλλά σε συνθήκες μπρα-ντε-φερ δεν έχει δοκιμαστεί πολλές φορές. Τι εννοούμε; Όταν το παιχνίδι είναι σε κρίσιμη κατάσταση (κάτω από 5 πόντους διαφορά) και προς το τέλος του δεν είναι μπαρουτοκαπνισμένος.

Τα ερωτηματικά στο "3" και στο "4" παραμένουν και εκεί πρέπει κάποιος ή κάποιοι να κάνουν ένα βήμα μπροστά για να επέλθει ισορροπία στην ομάδα. Θα είναι ο Παπανικολάου, ο Keselj στο small forward, ή ο Μαυροκεφαλίδης, ο Nielsen ή ο Erceg στα power forward; Στα 3άρια υπάρχει η δικαιολογία για το νεαρό της ηλικίας αλλά αν δούμε τις επιδόσεις πολλών νεαρών παικτών στην λίγκα τότε δεν ευσταθεί σαν το απόλυτο επιχείρημα.

Θέλετε παραδείγματα: Nikola Mirotic γεννημένος το 1991, ο Boban Marjanovic (1988), ο Jonas Valanciunas (1992), ο Jan Vesely (1990), ο Victor Claver (1988), Vladimir Dasic (1988) and Nihad Djedovic (1990), Ricky Rubio (1990) ο Martynas Gecevicius.

O Jamon Lucas δήλωσε παρόν στο παιχνίδι αλλά χρειάζεται περισσότερο δείγμα για να πούμε ότι θα αποτελέσει σταθερό σημείο αναφοράς στην επίθεση όπως είναι και στην άμυνα.    

Δεν έπιασε τα στάνταρ του
Για τον Παναθηναϊκό τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως θα περίμενε ο προπονητής του. Σε ένα μάλλον νευρικό παιχνίδι (ειδικά στο ξεκίνημα) λόγω της κρισιμότητας του η Caja Laboral ξαναγύρισε στις επιτυχίες μετά από μια συννεφιασμένη περίοδο απόδοσης. Με τον San Emeterio σε πολύ καλή ημέρα με 21 πόντους και 4 assists, τον shooting-forward Teletovic με 17 ήσυχους πόντους, τους Batista με 11, και τον ασταθή Logan με 10, αλλά και το 3/3 τρίποντα του Ribas (όλα στο τελευταίο τρίλεπτο της τρίτης περιόδου) μοιράζεται πλέον την πρώτη θέση με τον αντίπαλο του.

Ο Διαμαντίδης είχε double-double με 12 πόντους και 11 assists. Ο Drew Nicholas πέτυχε 15, και οι ψηλοί Batiste και Τσαρτσαρής τα πήγαν καλά με 14 και 11 πόντους αντίστοιχα. Η αστοχία του Φώτση σε σουτ - πέναλτι στο ξεκίνημα επηρέασε το επιθετικό παιχνίδι της ομάδας, και σε γενικές γραμμές με εξαίρεση τον αρχηγό δεν υπήρχε δημιουργία στο παιχνίδι για μεγάλα διαστήματα.

Οι παίκτες που πρέπει να συνεισφέρουν περισσότερο στην δημιουργία του παιχνιδιού είναι οι Καλάθης και Tepic. Δεν είναι αρκετοί οι Διαμαντίδης και Nicholas που σε τελική ανάλυση θα έπρεπε να εκτελεί περισσότερο. Με point guard να παίζει συνεχώς 35 λεπτά στο σύγχρονο μπάσκετ δεν φθάνεις στον τίτλο. Το έχουμε ξαναγράψει από την αρχή της περιόδου.

Αφού ο Παναθηναϊκός δεν πήρε κάποιον άλλο παίκτη πρέπει να εμπιστευτεί τους δύο που έχει. Το πρόβλημα δε ειδικά για τον Καλάθη δεν είναι ότι δεν μπορεί να δημιουργήσει όπως ευρέως ακούγεται. Το πρόβλημα είναι ότι δεν απειλεί το καλάθι για να του δοθεί η δυνατότητα να δημιουργήσει.  

Και o Καλάθης και ο Tepic είναι ξεκάθαρο ότι δεν έχουν βρει τι ακριβώς κάνουν στο γήπεδο, έχουν έλλειμμα αυτοπεποίθησης και παίζουν με ένα διαρκές βάρος πάνω στους ώμους τους. Αν διαχειριστεί και λύσει αυτό το πρόβλημα πιστεύω ότι ο Παναθηναϊκός μπορεί να προχωρήσει μακριά, αλλιώς θα έχει σοβαρό πρόβλημα.

Η απουσία του Maric φυσικά δεν είναι μικρή αλλά το πρόβλημα αυτό δεν λύνεται σε αυτή την φάση και οι υπόλοιποι μπορούν να τα καταφέρουν.

Τα αξιοσημείωτα της Euroleague
• Ο Παπαλουκάς τα έχει πλέον τρακόσια…τα κλεψίματα και είναι ο Arsène Lupin της λίγκας. Για την ακρίβεια 302 και από κοντά έρχεται και ο Διαμαντίδης (3ος) για να γίνουν ντουέτο στην κορυφή της σχετικής κατηγορίας σε λίγο.

• Το NOKIA Arena (Yad Eliyahu) στο Tel Aviv μάλλον πρέπει να είναι κατηφορικό. Και επειδή δεν είναι όλοι οι αντίπαλοι της Maccabi αδύνατοι όπως είπε ο προπονητής της μάλλον αυτή είναι καλή ομάδα. Δεν γίνεται να κερδίζει μια ομάδα τους αντιπάλους της με 21 πόντους μ.ο. χωρίς να είναι καλή. Δεν νομίζω να είναι ευχαριστημένος όποιος την βρει μπροστά του στην επόμενη φάση. Πιέζουν σαν τρελοί και τρέχουν σαν διάβολοι.

• Η μέτρια χρονιά του Rubio συνεχίζεται καθώς έμεινε χωρίς πόντο σε ένα εύκολο παιχνίδι για την ομάδα του. Πολλοί αναρωτούνται για το αν θα παραμείνει ταλέντο ή θα μετατρέψει τις δυνατότητες του σε παραγωγικότητα. Άραγε το παιχνίδι διακρίνεται από υπερβολική ανιδιοτέλεια γιατί θέλει να παίζει έτσι λόγω ηλικίας ή δεν μπορεί να πάρει την ομάδα στις πλάτες του και με σκοράρισμα. Το μέλλον και η εξέλιξη του νεαρού θα δείξει τι από τα δύο ισχύει.

• Τα γεμάτα γήπεδα της Euroleague είναι η πιο τρανή απόδειξη ότι όπου υπάρχει καλό θέαμα, υψηλός ανταγωνισμός και ψηλά στάνταρ οργάνωσης ο κόσμος ανταποκρίνεται. Πόσο μάλλον σε ένα άθλημα εντυπωσιακό κα συναρπαστικό όσο το μπάσκετ. Το Ευρωπαϊκό μπάσκετ έχει πολύ καλό επίπεδο και δεν χρειάζεται πολλές λίγκες αλλά μια και καλή που θα βελτιώνεται διαρκώς.  

Αλλά αυτό είναι μια…άλλη ιστορία που θα την αναλύσουμε αργότερα.